บทที่ 578

“ลินนี่”

“บางทีฉันอาจจะน่ารังเกียจมาก ลูกพี่ลูกน้องของคุณเลยทำอย่างนั้นเพื่อกำจัดฉัน ฉันคิดว่า... เธอน่าจะชอบคุณมากนะ”

“ยัยโง่ ไม่มีใครสามารถกำจัดคุณได้ และไม่มีใครสามารถกำจัดตำแหน่งของคุณในหัวใจของผมได้ด้วย” เขากุมมือเธอและใช้สายตามองเธออย่างจริงใจ “ลินนี่ คุณสัญญากับผมอย่างหนึ่งได้ไหม?”

เมเดลีนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “อะไรเหรอ?”

เจเรมี่เผยอริมฝีปาก แล้วก็ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา “ไม่มีอะไร ไว้ผมจะบอกคุณทีหลังนะ”

เมเดลีนไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ความสนุกสนานเล็ก ๆ วาบผ่านดวงตาอันดูน่าทึ่งของเธอ

หลังจากอีวอนถูกตำรวจพาตัวไป บ้านก็สงบสุขมากขึ้น

คาเลนไม่มีอำนาจจะทำอะไรได้เลยในตอนนี้เมื่อเธออยู่คนเดียว นอกจากนี้เธอก็รู้สึกว่าในช่วงไม่กี่วันมานี้ เมเดลีนทำตัวแปลก ๆ ไป

เมเดลีนดูอ่อนแอและถูกข่มเหงได้ง่าย แต่ถ้าพวกเธอตัดสินใจที่จะสร้างปัญหาให้กับเธอ สิ่งที่พวกเธอคิดจะทำก็จะกลับมาแว้งกัดพวกเธอทันที

เมื่อเป็นเช่นนี้ คาเลนไม่กล้าจะทำอะไรห่าม ๆ ใส่เธออีก

ภายใต้การดูแลของเมเดลีน บาดแผลของคุณปู่ก็ค่อย ๆ หายอย่างช้า ๆ

วินส์ตันได้เห็นทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขารู้สึกผิด แต่ไม่สามารถพาตัวเองไปขอโทษเมเดลีนได้

หลังจากพลิกตัวไปมาสองคืน ในที่สุดวินส์ตันก็ตัดสินใจอยากที่จะขอโทษเมเดลีน แต่ถึงอย่างไรคาเลนก็ห้ามเขาไว้ “ถึงเธอจะไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่เกี่ยวอะไรกับยาพิษที่ทำร้ายผู้อาวุโสนะคะ”

“วิน นี่คุณลืมไปหรือเปล่าคะ ว่าใครเป็นคนทำให้เราสูญเสียบริษัทและทำลายครอบครัวของเรา? ทำไมคุณต้องไปขอโทษผู้หญิงที่น่ากลัวคนนั้นด้วย? เธอสมควรได้รับสิ่งนี้ แม้ว่าเราจะกล่าวหาเธออย่างผิด ๆ ก็ตาม”

“ช่างเป็นคำพูดที่ดีจริง ๆ คาเลน คุณทำให้ฉันตาสว่างขึ้นอีกครั้ง”

เสียงของเมเดลีนดังมาจากด้านหลังพวกเขา

คาเลนหันหลังไปมอง และเห็นว่าเมเดลีนกำลังเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับกระเป๋าของเธอ

“ไม่น่าแปลกใจนะคะ ที่หลานสาวของคุณจะทำบางสิ่งที่เลวร้ายมาก ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะเธอมีคุณเป็นป้าของเธอล่ะมั้ง ลูกน้องก็มักจะทำตัวเลียนแบบเจ้านายชั่ว ๆ เสมอ”