บทที่ 577

หลังจากที่เจเรมี่ได้ยินเรื่องที่เธอพูด ชั้นกำแพงของน้ำแข็งปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “เรามีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงบอกว่าลินนี่ใส่ร้ายเธออีกเหรอ?”

อีวอนตัวสั่น เธอไม่กล้าสบสายตาของเจเรมี่ “ฉัน… ฉันไม่ได้ทำ ฉันคอยดูแลท่านเหมือนกับท่านเป็นปู่ของฉันเองตลอดเวลา แล้วฉันจะทำแบบนั้น ได้ยังไง…”

วินส์ตันฉุนเฉียว เขาเอามือทุบโต๊ะเสียงดังลั่น “ฉันไม่เคยคิดเลยนะ ว่าจะเป็นเธอ!”

“เปล่านะคะ นั่นไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำนะคะ! คุณลุงวินส์ตัน คุณลุงต้องเชื่อฉันนะคะ...”

“ความจริงอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เธอยังโกหกเราอยู่เลย!” วินส์ตันโกรธจัด จนหน้าที่เป็นสีแดงกลับกลายเป็นสีเขียว

หลังจากคาเลนหายตกใจ เธอก็รู้สึกวิตก

ก่อนที่เธอจะถูกผูกโยงเข้าไปในเรื่องนี้ด้วย เธอตัดสินใจที่จะชิงลงมือก่อน ดังนั้นเธอจึงตบหน้าอีวอนอย่างแรง

“อีวอน ฉันผิดหวังกับแกจริง ๆ! แกได้ทำลายชื่อเสียงของตระกูลเยลแมน! ฉันโกรธมาก!”

คาเลนแสร้งทำเป็นรู้สึกขุ่นเคืองต่ออีวอนที่สร้างความล้มเหลวต่อความคาดหวังของเธอ จากนั้นเธอก็หยิบไม้เท้าขึ้นและตะโกนอย่างร้อนรน

“อีวอน แกตีคุณปู่ได้ยังไง? แกเป็นบ้าหรือเปล่า? ฉันเป็นป้าของแก ฉันต้องลงโทษแกเดี๋ยวนี้!”

ขณะที่เธอตวาด เธอแสร้งทำเป็นว่าตีอีวอนด้วยไม้เท้า อีวอนเริ่มคร่ำครวญและร่ำร้องอย่างรู้แกวกัน “หยุดตีฉันนะคะ ป้าคาเลน ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำร้ายคุณปู่! เมเดลีนกำลังใส่ไฟให้ฉัน! เป็นเธอ… ”

เสียงเฆี่ยนตีดังขึ้น!

“อ๊า!”

อีวอนยังคงสั่นสะท้านเมื่อถูกเข็มขัดเฆี่ยนอย่างแรง

เธอกรีดร้องและกระโดดขึ้นด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเธอเงยหัวขึ้น เธอก็พบว่าเจเรมี่เป็นคนตีเธอ

“เจ… เจเรมี่ พี่ตีฉันเหรอ” อีวอนจ้องมองเขาทั้งน้ำตาขณะที่รู้สึกตกใจ

ใบหน้าของเจเรมี่ดูเคร่งขรึม และน้ำเสียงของเขาเยือกเย็นยามที่เขาพูด “เธอควรจะรู้นะว่าการถูกตีมันเจ็บแค่ไหน เธอเคยคิดไหม คุณปู่จะเจ็บปวดขนาดไหนจากการที่ถูกเฆี่ยนตี?”