บทที่ 587

เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของเมเรดิธเข้าครอบงำแก้วหูของเมเดลีน

เมเดลีนรู้สึกได้ถึงความรู้สึกรุนแรงลึก ๆ ที่ถูกดึงออกมา แต่เธอก็ยังไม่หยุดเดิน

เมเรดิธรู้สึกโกรธเมื่อเมเดลีนไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากสิ่งที่เธอพูดออกไปเลย จากนั้นเธอก็ตะโกนอย่างบ้าคลั่งมากขึ้น “เมเดลีน แกกำลังทุ่มเทใจให้ผิดคน! แกคิดว่าแกได้คบกับเด็กชายคนนั้นตั้งแต่ตอนนั้น แต่ในความเป็นจริง เจเรมี่ไม่ใช่เด็กผู้ชายคนนั้น เขาไม่ใช่คนนั้น!

“เขาจำไม่ได้ว่าสัญญาอะไรไปหรอก เพราะเขาไม่ใช่เด็กคนนั้น! นั่นเป็นเหตุผลที่เขาทรมานและทำให้แกเศร้าหมองได้อย่างโหดเหี้ยม! แกคิดว่าเขาปฏิบัติต่อฉันอย่างดีในตอนนั้น เพราะเขาคิดว่าฉันเป็นแกอย่างนั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่ใช่ มันเป็นเพราะเขารักฉันจริง ๆ! ตอนนี้เขาดีกับแกก็เพื่อที่เขาจะแก้แค้นให้ฉันได้ต่างหาก!

“เมเดลีน แกตามหาเด็กคนนั้นมาหลายปีแล้วนี่ แต่ในที่สุดแกก็ยังมองหาผิดคน! แกยังทำให้เด็กคนนั้น ที่สัญญากับแกผิดหวัง! ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าแกจะสนุกกับชีวิตของแกกับเจเรมี่ในอนาคตได้ยังไงอีก! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมเดลีนเดินออกจากประตูหน้าของคุกไป อย่างไรก็ตามเธอยังคงได้ยินคำพูดบ้า ๆ ของเมเรดิธอยู่ในหูของเธอ

เธอคลายหมัดที่กำไว้แน่นโดยที่เธอไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

‘ฉันจะไม่ให้เมเรดิธหลอกได้อีกแล้ว

‘เป็นไปได้ยังไงที่เจเรมี่จะไม่ใช่เด็กคนนั้น?

‘ถ้าไม่ใช่ แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น?’

แถมแมเดลีนยังจำได้ชัดเจนว่าเด็กคนนั้นชื่อเจเรมี่

เมเดลีนปรับสภาพจิตใจตัวเองใหม่ เธอมั่นใจว่าเมเรดิธแค่พยายามจะปั่นประสาทเธอก่อนที่หล่อนจะตาย เพื่อที่หล่อนจะได้ทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับเจเรมี่

เธอจะไม่ตกหลุมพรางของหล่อนอีกแล้ว

เมเดลีนกลับบ้านไปและเห็นท่านปู่ยังนั่งอยู่บนรถเข็นในสวน

เมื่อท่านปู่เห็นเธอ เขาก็เริ่มส่งเสียงใส่เธอ เขามองตรงไปยังเมเดลีนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ท่านปู่” เมเดลีนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วและปลอบโยนเขา “ท่านปู่คะ ขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง ฉันสบายดีค่ะ”