บทที่ 588

เจเรมี่เหลือบตามองอย่างเย็นชา สายตาที่เย็นชาของเขาจับจ้องไปยังหัวใจที่เร่าร้อนและเต็มไปด้วยความคาดหวังของเมเรดิธ

“ในชีวิตนี้ผมรักผู้หญิงเพียงคนเดียว และผู้หญิงคนนั้นคือลินนี่ สำหรับคุณ คุณคิดว่าผู้ชายคนไหนจะชอบผู้หญิงที่ชั่วร้ายและน่ารังเกียจอย่างคุณได้เหรอ?”

“เฮอะ!” เมเรดิธหัวเราะอย่างขมขื่น จากนั้นเธอก็กำหมัดแน่น นัยน์ตาของเธอยังเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความเกลียดชัง “เอาล่ะ เป็นคำตอบที่ตรงไปตรงมา จนฉันแทบจะตายด้วยความคับข้องใจที่เหลืออยู่”

เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเนื้อฉีก เธอไม่ปล่อยแม้เลือดจะเริ่มไหลรินออกจากบาดแผลของเธอ

เจเรมี่ไม่สนใจที่จะมองเธอแม้แต่ในสภาพที่อนาถขนาดนี้ เขาถามออกมาอย่างหมดความอดทน “ผมไม่อยากจะเสียเวลาอีก รีบพูดออกมาเถอะ”

เมเรดิธหัวเราะอย่างขมขื่นเมื่อเจเรมี่ปฏิเสธที่จะมองเธอ “เจเรมี่ ฉันกำลังจะตายในวันพรุ่งนี้ ทำไมคุณไม่มองฉันบ้างล่ะ? ฉันน่ารังเกียจมากเลยเหรอ? ตอนนั้นคุณบอกฉันเสมอว่าฉันเป็นผู้หญิงที่สวยและใจดีที่สุดในโลก”

ความรังเกียจในสายตาของเจเรมี่ยิ่งปรากฏชัดมากขึ้นในตอนนี้

“ถ้าผมไม่ได้เข้าใจผิดว่าคุณคือลินนี่ คุณคิดว่าคุณคู่ควรกับคำชมเหล่านั้นงั้นเหรอ? เมเรดิธ อย่าพยายามทำให้ผมแสดงความหยาบคายออกมาก่อนที่คุณจะตายเลย”

“ทำให้คุณหยาบคายงั้นเหรอ?”

สีหน้าของเมเรดิธเปลี่ยนไปเมื่อมือที่หยาบกร้านและซีดเซียวของเธอจับลูกกรง “ฉันมันเลวร้าย แต่ทำไมฉันถึงทำเรื่องน่าขยะแขยงพวกนั้นล่ะ? ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อคุณนะ! มองมาที่ฉันสิ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่ฉันอยู่กับคุณ ทำไมคุณถึงไม่เคยแตะต้องฉันเลย?”

เจเรมี่ประหลาดใจ เมื่อจู่ ๆ เมเรดิธก็ยอมรับเองว่าพวกเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเจเรมี่หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น

แม้ว่าเขาจะนึกอยู่แล้วว่าเขาไม่เคยแตะต้องเธอมาก่อน แต่มันก็ยังน่าทึ่งอยู่ดีที่ได้ยินเธอพูดออกมาดัง ๆ แบบนี้

...

เมเดลีนวาภาพร่างในห้องทำงานเสร็จแล้วและกำลังจะไปดูคุณปู่

เธอลุกขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่าฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเธอโดยที่เธอไม่รู้มาก่อน

ฝนตกไม่หนัก แต่ท้องฟ้าเป็นสีเทา