บทที่ 596

???

หลังจากได้ยินสิ่งคณะกรรมการพูดออกมา อีวอนก็หน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด

เธอจ้องมองไปที่ผลงานซึ่งปรากฎบนหน้าจอ และรู้ว่ามันยากที่จะปักใจเชื่อได้ลง เธอรู้สึกสติหลุดลอยไปชั่วครู่

‘นี่มัน… นี่มันงานของศิลปินนักออกแบบเครื่องเพชรชื่อดังอย่างนั้นเหรอ?’

‘มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

‘โธ่เอ๊ย!

‘ต้องเป็นเมเดลีนแน่ ๆ ที่ลอกเลียนผลงานชิ้นนี้แล้วตั้งใจใช้มันลงแข่งขัน”

‘คงจะไม่ได้หมายความว่า ฉันกลายเป็นแพะรับบาปแทนยัยเมเดลีนใช่ไหม?!’

ความคิดเหล่านี้หมุนวนอยู่ในจิตใจของอีวอนซ้ำ ๆ เธอมองไปที่เมเดลีนอย่างแค้นเคือง

เมเดลีนนั่งอยู่ภายใต้แสงไฟอย่างสงบเงียบและสง่างาม ใบหน้าอันทรงเสน่ห์ของเธอเคยเป็นเช่นไรก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่

ริมฝีปากสีชาดที่เย้ายวนของเมเดลีนเผยรอยยิ้มออกมาตอนที่เธอเห็นว่าอีวอนกัดฟันแน่นและมองเธออยู่

“คุณอีวอน คุณกล้าพูดได้ยังไงคะ ว่านี่คือผลงานจากน้ำพักน้ำแรงของคุณทั้ง ๆ ที่คุณก็ลอกศิลปินออกแบบมาทั้งหมดและยังส่งมาลงแข่งขันอีก? คุณนี่ตลกและโง่ดีจริง ๆ นะคะ การออกแบบเครื่องเพชรเรียกได้ว่าเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง พวกเราไม่มีทางยอมให้คุณมาทำมันแปดเปื้อนหรอก คุณหมดคุณสมบัติในการเข้าแข่งขันครั้งนี้ ในอนาคต คุณจะถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันใด ๆ ก็ตามที่เกี่ยวกับเครื่องเพชรทั้งหมดด้วย!”

…

'อะไรนะ?!'

อีวอนรับไม่ได้กับฉากจบแบบนี้

เธอต้องการเป็นหนึ่งในสักขีพยานตอนที่เมเดลีนมันร่วงลงมาจากบัลลังก์ ไม่ได้หวังว่าจะเป็นเธอเองที่ร่วงหล่นลงมา แต่เธอจะไม่ยอมให้ตนเองมารับเคราะห์แบบนี้แน่