บทที่ 630

“ได้ค่ะ”

เมเดลีนเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจไปด้วยท่าทีที่สง่างาม

เมื่อเดินผ่านเจเรมี่ เธอหยุดเดินและตั้งคำถามที่เหน็บแนมกับเขา “นี่เรียกว่าความเชื่อใจที่นายมีให้อย่างนั้นเหรอ?

มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยในขณะที่หัวเราะเบา ๆ ภาพรอยยิ้มที่บานสะพรั่งของเธอสะท้อนเข้ามาในดวงตาของเจเรมี่ มันทำให้เข้าถึงนึกถึงกุหลาบแดงที่บานสะพรั่ง สวยงาม ไหลไปตามอารมณ์ และบางครั้งก็เปิดเผยเข้าถึงง่ายในแบบของตัวเอง

อีวอนราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ในสายธารแห่งความปีติยินดีอย่างลับ ๆ ในขณะที่เห็นว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวเมเดลีนขึ้นรถไป

คาเลนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งราวกับได้ยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก เมื่อเห็นว่าเจเรมี่กำลังจะเดินออกไป เธอเข้าไปห้ามปรามทันที

“ตอนนี้ลูกคงจะเห็นตัวจริงของมันแล้วใช่ไหม เจเรมี่? ลูกเองคงจะรักผู้หญิงอย่างมันไม่ลงอีกแล้ว แม่พูดถูกไหม? ในอดีตพวกเรารวมตัวกันใส่ร้ายและทรมานมัน แล้วจะทำไม? ตระกูลวิทแมนไม่ได้ติดหนี้บุญคุณอะไรมันสักหน่อย มันสมควรโดนแล้ว!”

เจเรมี่ไม่อยากจะเสวนากับคาเลนอีก เขาเดินออกไปอีกครั้ง

“จะไปไหนน่ะลูก เจเรมี่? นี่คงไม่ได้จะไปแก้ต่างแทนนังผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?!”

“ผมอยากอยู่คนเดียว” เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา และเดินจากไปโดนไม่หันหลังกลับมามอง

เนื่องจากกลัวว่าจะทำให้เจเรมี่โกรธ อีวอนจึงกลับมาสร้างความสัมพันธ์อันดีกับคาเลนทันทีที่เขาเดินจากไป “อย่าโกรธไปเลยค่ะ คุณป้าคาเลน เจเรมี่รักเมเดลีนมาก มันก็สมเหตุสมผลแล้วนี่คะที่เขาจะรู้สึกแย่แบบนี้ ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวสักพักเถอะค่ะ”

คาเลนรู้สึกขุ่นเคือง แต่ยั้งปากเอาไว้ทัน

เมเดลีนถูกนำตัวมาที่สถานีตำรวจ และเจเรมี่ก็ไม่ได้กลับบ้านเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น

อีวอนหาข้ออ้างที่จะอยู่เป็นเพื่อนคาเลน ดังนั้นเธอจึงอยู่ที่วิลล่าทั้งคืน

เมื่อเห็นผู้ดูแลสาวเข็นรถเข็นของนายท่านอาวุโสวิทแมนมารับประทานอาหารเย็นที่ห้องอาหาร อีวอนเงยหน้าขึ้นไปมองหน้านายท่านอาวุโสที่กำลังมองเธอด้วยสายตารังเกียจ

เธอตอกกลับสายตานั้นไป ‘รอก่อนเถอะ คืนนี้ฉันจะกล่อมแกนอนหลับฝันดีเลย ไอ้แก่!’