บทที่ 631

มือของอีวอนหยุดชะงักทันทีที่ไฟสว่างวาบขึ้น

“เป็นเธอเองสินะ” น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจดังมาจากด้านหลัง “แต่ก็นะ ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะทนอยู่เฉยไม่ไหวจนรีบลงมือแบบนี้”

“...”

อีวอนไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

เมื่อหันไปตามเสียงนั่นอย่างลนลาน เธอเห็นเมเดลีนย่างก้าวเข้ามาอย่างสง่างามพร้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันไร้ที่ติ

“เมเดลีน ครอว์ฟอร์ด!”

อีวอนตกอยู่ในอาการมึนงงในขณะที่เมเดลีนค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้เธอ มือของเธอที่กุมหมอนไว้ถูกผลักจนมันกระเด็นออกไป

เธอรู้สึกตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่านายท่านอาวุโสวิทแมนขยับได้ เมื่อเธอหันไปมอง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเธอถูกสะกดด้วยรูปลักษณ์อันหลงใหลของเจเรมี่แทน!

อีวอนตะลึงงัน เธอไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าชายหญิงคู่นี้อยู่ในห้องกับเธอ

แสงสว่างของความจริงค่อย ๆ เผยให้ว่าเธอเดินเข้ามาติดกับดักเต็มเปา!

เมเดลีนและเจเรมี่เป็นคนวางกับดักนี้เอง พวกเขาแค่รอให้เหยื่ออย่างเธอเข้ามาติดเบ็ดก็เท่านั้น!

อีวอนทำตัวไม่ถูก แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอใส่หน้ากากและตัวจริงของเธอยังไม่ถูกเปิดเผยจนหมด เธอจึงสงบลงเพราะรู้ว่าเธอยังมีโอกาสหนีรอดไปได้อยู่

เมื่อคิดได้เช่นนั้น อีวอนหันหลังวิ่งตรงไปที่ประตู

เมเดลีนยืนขวางทางเธออยู่ ดังนั้นเธอจึงยกมือขึ้นมาเพื่อผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง

แต่อย่างไรก็ตาม เมเดลีนหลบได้อย่างรวดเร็วและยกขาขึ้นมา

อีวอนที่ใจจดจ่ออยู่กับการหนีออกไปสะดุดขาเมเดลีนหน้าทิ่มพื้นเสียงดังสนั่น