บทที่ 632

“ไม่มีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับลินนี่ทั้งนั้น เพราะผู้หญิงคนนี้คือคนร้ายตัวจริง” เจเรมี่ส่งสายตาเย็นชาไปหาอีวอนที่ยืนสั่นเทาอยู่ในมุมของห้อง “เธอจะเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นไปตลอดก็ได้นะ แต่ฉันบอกได้เลยว่าความจริงจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป เธอคิดว่ายังจะโต้เถียงและปกป้องตัวเองได้อยู่อีกเหรอ?”

“...”

คาเลนรู้สึกสับสนมึนงง “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?”

วินส์ตันเดินเข้าไปถอดหน้ากากอีวอนออกก่อนที่จะผลักเธอล้มลงต่อหน้าคาเลน “ดูหน้าหล่อนดี ๆ สิ ผู้หญิงคนนี้แหละ คือคนที่ทำร้ายคุณและขโมยกระเป๋าสตางค์กับเครื่องเพชรคุณไป!”

เมื่อมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า คาเลนแทบจะครองสติไว้ไม่อยู่

“อีวอน!”

“ไม่ใช่ฉันนะคะ คุณป้าคาเลน!” อีวอนแก้ตัวอย่างไร้สติ “เมเดลีนเป็นคนวางกับดักนี้ขึ้นมาเพื่อหลอกล่อฉัน! ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น คุณคือคุณป้าของฉัน เป็นครอบครัวที่ฉันเหลืออยู่เพียงคนเดียวในเกลนเดล ทำไมฉันถึงต้องตีและขโมยของของคุณป้าไปด้วยล่ะคะ? มันไม่ใช่ฉันแน่นอน!”

“เธอถูกเปิดโปงความผิดขนาดนี้ แล้วยังพยายามโยนความผิดให้กับลินนี่อีกเหรอ?” เจเรมี่หมดความอดทน “แล้วความจริงที่ว่าเธอย่องเข้ามาในห้องนอนของคุณปู่ เพื่อที่จะแอบฆ่าเขาโดยการเอาหมอนอุดจมูกให้เขาขาดอากาศหายใจ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะเป็นหลักฐานของคดีนี้ได้แล้ว”

“เปล่านะ ฉันไม่ได้…” อีวอนพยายามบีบน้ำตาเรียกความสงสาร “ไม่ใช่ฉันนะคะ คุณป้าคาเลน คุณป้าต้องเชื่อฉันนะคะ!”

คาเลนซับน้ำตาหลานสาวผู้เป็นที่รัก และหันมามองหน้าเมเดลีน “เป็นแก ไม่ใช่เหรอ นังเมเดลีน? การที่แกทำทั้งหมดเป็นเพราะว่าแกอยากจะโยนความผิดให้อีวอนสินะ! อีวอนเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่ฉันเลี้ยงดูมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก แล้วเธอจะทำแบบนั้นได้อย่างไร? และนี่ยังไม่ได้นับว่าฉันเป็นป้าแท้ ๆ ของเธออีกนะ!”

เมเดลีนไม่มีอารมณ์จะโต้เถียง เธออธิบายเรื่องาวอย่างสงบนิ่ง “ที่ฉันจงใจบอกคุณว่าฉันเป็นคนทำร้ายคุณเอง ทั้งหมดทำไปเพื่อให้คนร้ายตัวจริงหลงกล ฉันจงใจให้คนร้ายตัวจริงระแวดระวังตัวให้น้อยลง”

“อะไรนะ?” คาเลนตะลึงงัน ที่เธอสารภาพออกมาเพื่อว่ามีจุดประสงค์แบบนี้เองเหรอ?

เมเดลีนอธิบายต่อโดยไม่ได้รอให้คาเลนไตร่ตรองเรื่องราวอย่างถี่ถ้วน

“คุณจำได้ใช่ไหมคะ ตอนที่คุณปู่ชี้ไปตรงทางเข้าและเอาแต่พูดว่า ‘วอน’ ในวันนั้น? ทั้งเจเรมี่และฉันต่างคิดว่าพวกเราหูฝาดไป คุณปู่อาจพยายามบอกว่า ‘พื้น’ ก็ได้เพราะว่ามีเลือดกระเด็นอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด แต่ความจริงแล้ว คุณปู่พยายามชี้นิ้วไปที่อีวอนซึ่งกำลังเดินออกไปจากบ้านพร้อมคุณต่างหาก”

“...”

“คุณปู่พูดคำว่า ‘วอน’ อีกครั้งหนึ่งตอนที่เห็นอีวอนกำลังขึ้นไปชั้นบน ฉันเลยเข้าใจทันที แต่แสร้งทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องด้วยเหตุผลเดียวกัน”