บทที่ 639

เจเรมี่ถอดผ้าปิดตาเมเดลีนออก ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่เธอเอ่ยถามออกไป

ในขณะที่รู้สึกแสบตาจากแสงภายนอก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเจเรมี่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเมเดลีน

‘เป็นเขาจริง ๆ ด้วย’

เมเดลีนกระซิบเบา ๆ อยู่ในใจ และเพราะอะไรบางอย่าง ความรู้สึกปลอดภัยได้เอ่อล้นเต็มหัวใจเธอ

“ลินนี่ คุณเป็นไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?” เจเรมี่เอ่ยถามด้วยความกังวลในขณะที่แก้เชือกที่มัดมือและเท้าเธอออกอย่างรวดเร็ว

เมเดลีนส่ายหัว และกำลังจะพูดบางอย่าง แต่เห็นหลังมือขวาของเจเรมี่ที่อาบไปด้วยเลือดเสียก่อน

เธอมองดูกระจกบานที่แตกและรู้ทันทีว่าเขาใช้หมัดของเขาต่อยเข้าที่กระจกจนแตก

เมื่อเห็นว่าเมเดลีนไม่ได้ตอบคำถามเขา เจเรมี่จึงถามย้ำในขนาดที่ความกังวลเข้าครอบงำมากขึ้น

“ลินนี่ ใครเป็นคนพาตัวคุณมาที่นี่? คนนั้นมันทำร้ายคุณรึเปล่า?”

เมเดลีนตื่นจากภวังค์ “มันเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ฉันคิดว่าเคยเห็นเขาที่ไหนสักแห่งมาก่อน แต่ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ออก”

เธอพยายามที่จะลุกขึ้นยืนขณที่พูด แต่ขาเธอพลันอ่อนแรงและรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ข้อเท้า

เจเรมี่รีบโอบเอวเธอย่างรวดเร็วและจับมือเธอเอาไว้ “ลินนี่”

“ข้อเท้าฉันแพลง” เมเดลีนหน้าตาบูดบึ้ง

เจเรมี่ประคองเมเดลีนและพยุงตัวเธอมานั่งพักที่เก้าอี้อีกด้าน

เขาพยายามที่จะเปิดหน้าต่าง แต่มันเก่าขึ้นสนิมจนเขาเปิดไม่ออก

“ลินนี่ นั่งรอผมตรงนี้สักพักนะ ผมจะออกไปดูว่ามีประตูบานอื่นอีกไหมที่เราออกไปได้”

เขาไม่ต้องการให้เธอลอดผ่านบานหน้าอย่างที่เขาทำ เพราะว่ามันมีเศษกระจกที่แตก เขากลัวว่ามันจะบาดเธอเอาได้

เขาไม่ต้องที่จะเห็นเธอมีบาดแผลและต้องเลือดตกยางออก