บทที่ 653

เมเดลีนหันหลับตามสัญชาตญาณเพื่อช่วยเหลือเจเรมี่ แต่ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งพุ่งตัวออกจากรถวิ่งผ่านเธอไป

หญิงสาวคนนั้นวิ่งตรงไปหาเจเรมี่ได้เร็วกว่าเธอและคว้าแขนเขาไว้ทัน

เมเดลีนหยุดฝีเท้าของเธอไว้และมองไปยังแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้น เธอพลันนึกถึงผู้ที่นั่งดื่มกาแฟกับเจเรมี่เมื่อวานขึ้นมา

เธอยืนนิ่งราวกับว่าเข้าใจบางอย่างได้ในทันที

‘เจเรมี่ วิทแมน กลับกลายเป็นว่าการหย่าร้างครั้งนี้ช่วยนายได้มากสินะ

‘นายมีคนรักคนใหม่แล้ว

‘และฉันก็ไม่เคยเป็นคนที่อยู่ในใจนายเลยด้วย’

เฟลิเป้จอดรถตรงหน้าเมเดลีน เมื่อเดินลงมาจากรถเพื่อประตูให้เธอ เขาก็หันไปมองเจเรมี่ด้วยหางตาพลางกระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้นอย่างลับ ๆ

การปรากฏตัวอย่างไม่ทันคาดคิดของเฟลิซิตี้ทำให้เจเรมี่ประหลาดใจอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม คำอธิบายของเฟลิซิตี้ฟังดูมีเหตุผล “ฉันมาพบลูกค้าที่ถูกสามีทำร้ายจิตใจมาเป็นเวลานาน และมีปัญหาทางจิตน่ะค่ะ ฉันเลยมาที่นี่เป็นเพื่อนเธอเพื่อดำเนินการเรื่องการหย่าร้าง ฉันไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่เลยนะคะ คุณวิทแมน”

เธอแสร้งทำเป็นงุนงง แต่ก็ถามออกไปทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ “คุณวิทแมน มาดำเนินเรื่องการหย่าร้างเหมือนกันเหรอคะ?”

เจเรมี่เก็บใบหย่าในมือให้พ้นสายตาเธอ “ไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณ”

เจเรมี่เย็นชาอย่างไม่น่าเชื่อ และเฟลิซิตี้ผงะไปชั่วครู่ เธอหันไปมองเจเรมี่ที่กำลังเดินคลำทางอยู่ด้านข้างของถนน

เขาสูญเสียการมองเห็นไป แต่ประสาทสัมผัสเรื่องเส้นทางของเขายังเฉียบคม

เมื่อเห็นว่าเจเรมี่กำลังจะนั่งแท็กซี่กลับ เฟลิซิตี้จึงรีบวิ่งตามไป “คุณวิทแมนคะ ให้ฉับไปส่งคุณกลับบ้านเถอะค่ะ”

“คุณกับผมมีความสัมพันธ์เป็นเพียงคนไข้กับหมอ นอกเหนือจากนี้ พวกเราก็เป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าต่อกัน ผมไม่จำเป็นต้องขอให้คุณไปส่งผมกลับ” เขาปฏิเสธออกมาโดยไม่สนใจความรู้สึกเธอเลย จากนั้นเขาขึ้นรถแท็กซี่และจากไป

เฟลิซิตี้คาดไม่ถึงว่าวันนี้เธอจะได้รับโอกาสที่หายากเช่นนี้ แต่เธอก็ไม่สามารถทำให้เจเรมี่เปิดใจได้เลย

เธอคิดว่าวันนี้อาจมีความคืบหน้าอะไรบ้าง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่มีโอกาสใด ๆ เลย