บทที่ 654

“แต่ว่าก็ว่านะ ไอ้พรรค์นั้นมันมีอะไรดี? ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย จริงไหม? บอกฉันหน่อยสิ เธอแต่งงานไปอยู่กับมันแล้วมีความสุขไหม? ก็ไม่ ดังนั้น อย่าไปเชื่อคำหวาน ๆ กับเรื่องไร้สาระที่มันพูดให้เธอฟัง มันมีแต่จะทำให้เธอเสียใจ เขาก็แค่พยายามแก้แค้นแทนเมเรดิธก็เท่านั้น”

เอวาพูดจบก่อนที่จะฟุบหลับลงไปกับโต๊ะรับประทานอาหาร ด้วยฤทธิ์น้ำเมา เธอพูดขึ้นทั้งอย่างนั้น

“แมดดี้ อย่าได้หันหลังกลับไปอีกเป็นอันขาดเลยนะ มันไม่เคยรักเธอ มันดีแต่จะทำให้เธอเสียใจ…”

‘เขาดีแต่จะทำให้เธอเสียใจ’

เมเดลีนก็คิดเช่นเดียวกันกับเอวา

เธอก้มลงไปมองเอวา และเห็นว่าเธอเมาแอ๋

“เอวา?”

“เธอบอกว่าจะมาช่วยฉันรื้อฟืนความทรงจำนี่”

เมเดลีนยิ้มและถอนหายใจออกมา จากนั้นเธอหันไปทางหน้าต่างและเห็นผู้คนเดินผ่านไปมา คนเหล่านั้นมีใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานแห่งชีวิต และลมหายใจแห่งความเยาว์วัย

มีคู่รักวัยหนุ่มสาวนั่งจับมือและดื่มชานมแก้วเดียวกันอย่างหวานชื่น

เธอคิดถึงเจเรมี่อีกครั้ง อย่างที่เอวาว่ามา เธอเคยรักเขามากจริง ๆ

เธอแอบตามไปดูเขาวิ่งทุกเช้า ตามไปดูเขาที่ห้องสมุด แล้วยังตั้งใจเรียนเอกการออกแบบเครื่องเพชรก็เพื่อเขา...

นี่เรียกได้ว่าความไร้เดียงสาของเด็กหรือเปล่านะ?

เธอแทบคลั่งและหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่ชายหนุ่มซึ่งเธอชื่นชอบเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

เมเดลีนหัวเราะออกมา เธอเหลือบตาลงไปมองและเห็นว่ามีสมุดเล็ก ๆ แขวนอยู่ใต้โต๊ะ เธอหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัยและอ่านมัน เธอพบว่าทั้งสมุดเล่มนี้มีประโยคมากมายที่ถูกเขียนโดยคนที่มารับประธานอาหารที่นี่

มีคำหรือประโยคอยู่มากมายหลายหน้ากระดาษ บางคนขอข้อมูลติดต่อบ้าง บางคนก็เขียนว่า ‘ฉันอยู่ที่นี่’ บ้าง และที่เหลือก็เขียนบรรยายความรู้สึกของตนลงไป

เมเดลีนพลิกหน้ากระดาษผ่านไปเรื่อย ๆ แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นชื่อเธออยู่บนหน้าหนึ่งของสมุดนั้น

[เมเดลีน ครอว์ฟอร์ด ผมรักคุณ]