บทที่ 667

ใบหน้าของเจเรมี่อาบไปด้วยความกังวล แต่เขาทำได้เพียงไขว่คว้าหาเมเดลีนท่ามกลางความมืดมิดอย่างว่างเปล่า

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว แต่เมเดลีนยังคงร้องกรี๊ดได้ทุกครั้ง เมื่อจู่ ๆ ก็มีตุ๊กแกเกาะกำแพงอยู่ข้างกาย เธอคาดไม่ถึงเช่นกันว่าจู่ ๆ เจเรมี่จะพุ่งตัวเข้ามาด้วยความกังวล

“ลินนี่? เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” เจเรมี่คลำไปทั่ว น้ำเสียงของเขาเจือนปนไปด้วยความไม่สบายใจและความกังวล

เมเดลีนยืนหลบอยู่ด้านข้าง และเห็นว่าเจเรมี่กำลังควานหาตัวเธอด้วยความสับสนมากแค่ไหน ขณะเดียวกันหัวใจของเธอก็สั่นเทาขึ้นอย่างลับ ๆ

“ลินนี่ ได้โปรดตอบผมหน่อยเถอะ คุณอยู่ที่ไหน?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างกังวล เมเดลีนไม่สามารถทนเงียบอยู่ได้อีกต่อไป

“ฉันอยู่นี่”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเมเดลีน เจเรมี่รีบเดินไปตามต้นเสียง เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายของเมเดลีนตรงหน้า เขาโผเข้ากอดเธอแน่นขณะที่หวังว่าจะสามารถละลายร่างของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขาได้

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” น้ำเสียงที่สั่นเทาแอบซ่อนความตึงเครียดไว้ภายใน

เมเดลีนชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะตอบกลับ “ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่เห็นตุ๊กแกกำลังคลานมาหา ฉันเลยกรี๊ดออกมาดังไปหน่อย”

“ดีจริง ๆ ที่รู้แบบนั้น ผมดีใจจริง ๆ ที่รู้ว่าคุณไม่เป็นไร” ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาสามารถถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอกแล้ว

แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ประหลาดใจกับเหตุการณ์นี้ แต่กลับเป็นเขาที่ตื่นกลัวจนเกินเหตุ

เมื่อคิดถึงปฏิกิริยาเมื่อครู่นี้ของเจเรมี่ เมเดลีนก็ลอบยิ้มออกมาเล็ก ๆ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “คุณวิทแมนคะ คุณไม่ได้มีคนรักคนใหม่แล้วเหรอคะ? แล้วอีกอย่าง คุณก็ไม่ได้สนใจไยดีอะไรภรรยาเก่าแล้วนี่คะ? ทำไมต้องใส่ใจด้วยล่ะคะ ว่าฉันจะเป็นหรือไม่เป็นอะไรน่ะ?”

เมื่อได้ยินคำหยอกล้อแบบนั้น เจเรมี่รู้ตัวทันทีว่าเขานั้นเผลอตัวไป

อย่างไรก็ตาม เขาก็เผลอตัวไปตั้งแต่อันธพาลสามคนนั้นวางแผนจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับเมเดลีนแล้ว

แม้ว่าเขาจะแสร้งทำเป็นว่าปล่อยวางจากอดีตทั้งหมดแล้ว แต่ในสถานการณ์ฉุกเฉินอย่างเมื่อครู่ เขาไม่สามารถเมินเฉยต่อเธอได้

เจเรมี่รีบปล่อยมือจากเธอโดยไว “คุณมอนต์โกเมอรีเป็นผู้หญิงนี่ครับ ในฐานะผู้ชาย ผมจำเป็นต้องเข้าไปช่วยเหลือผู้หญิงที่กำลังตกอยู่ในอันตรายเสมอแหละครับ” เขาหาข้ออ้างที่ดูฟังขึ้นเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากคำถามต่าง ๆ ที่เธอถาม