บทที่ 668

เจเรมี่ยื่นมืออกมารับแก้วชาและก็ควานหาอยู่นาน

เมื่อเห็นความพยายามของชายตาบอด เมเดลีนรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกที่แผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ

เธอจับมือของเจเรมี่และวางแก้วชาลงบนมือของเขา

มือของทั้งสองสัมผัสกันแค่ชั่วขณะหนึ่ง เท่านั้นก็ทำให้ความคิดของเจเรมี่เตลิดไปไหนต่อไหน

เขาสัมผัสได้ถึงมืออันอบอุ่นและอ่อนนุ่มของเมเดลีนจากหลังมือของเขาช่วงหนึ่ง ชาขิงที่ไหลลงคอเขาไปหอมหวานผิดปกติ

เมเดลีนนำเสื้อผ้าที่เปียกฝนของเธอลงไปให้คุณป้าเจ้าของโรงแรมจัดการ และเมื่อเธอกลับมา เจเรมี่ก็ดื่มชาขิงหมดแล้ว ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างอย่างเงียบงัน

เธอเดินตรงมาหาเขาและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอรู้สึกคัดจมูกและหันหน้าไปจามในทันใด

เจเรมี่หันไปมองยังทิศทางของเสียงนั้นพร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปม “คุณมอนต์โกเมอรี ถ้ารู้สึกไม่สบาย คุณควรไปพักก่อนนะครับ อย่ากังวลไปเลยครับ ผมจะไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะพูดคุยเรื่องที่คุณตั้งใจจะบอกผมจนจบ”

เมเดลีนมองเข้าไปยังนัยน์ตาของเจเรมี่ที่หมดสิ้นแล้วซึ่งประกายที่เคยทอแสง ตอนนี้เหลือเพียงหุบเหวลึกที่ดำดิ่งลงไปยังก้นทะเล หลังจากที่จ้องมองดวงตาคู่นั้นอยู่สักพัก เธอจึงหันกลับไปที่เตียงและล้มตัวลงนอน

ห้องนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบช้า ๆ และเจเรมี่นั่งฟังเสียงหายใจของเมเดลีนในขณะที่เธอค่อย ๆ ผล็อยหลับไป ตอนนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลมากขึ้น

แน่นอนแล้วว่าสิ่งที่เขากังวลเกิดขึ้นแล้ว เมเดลีนเริ่มมีอาการของคนเป็นไข้หวัดให้เห็น

เธอไอและพลิกตัวไปมาตลอดครึ่งหลังของคืนนั้น เขาวัดไข้ให้เธอด้วยหลังมือของเขา และรู้ว่าตัวเธอไม่ร้อนเท่าไหร่

เขาลงไปขอยาลดไข้ไทลินอลจากคุณเจ้าของโรงแรม จากนั้นคิดว่าจะช่วงลดอุณภูมิร่างกายเธอลง ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะเทน้ำอุ่นให้ดื่มพร้อมกับยาลดไข้ เมเดลีนก็กุมมือเขาขึ้นมา

“ทำไม?” เธอพึมพำราวกับอยู่ในความฝัน “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะ?”

เจเรมี่รู้สึกมึนงง แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเมเดลีนถามเกี่ยวกับเรื่องอะไร แต่เขากลับรู้สึกว่าเธอกำลังพูดกับเขาอยู่

เขาก้มลงไปมองหน้า แต่ก็มีเพียงแค่ความมืดมิดเท่านั้นที่อยู่ในดวงตาของเขา

“ลินนี่” เขาเรียกชื่อเธออกมาอย่างอ่อนโยนและยื่นมืออกไปสัมผัสใบหน้าที่เขาปรารถนาจะได้เห็นอีกสักครั้งอย่างสิ้นหวัง