บทที่ 683

เมเดลีนหยิบการ์ดขึ้นมาและกวาดสายตาไปรอบ ๆ หลังจากอ่านข้อความนั้นเงียบ ๆ

“ลินนี่ เป็นอะไรไป?” เจเรมี่รู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อไม่ได้ยินอะไรจากเมเดลีน

“ไม่มีอะไรหรอก” เมเดลีนพูดแล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร “เข้าไปในรถซะ”

เจเรมี่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น แต่เขาไม่ได้ถามเธอและขึ้นรถอย่างเชื่อฟัง

เมเดลีนขึ้นรถและเหลือบมองคำที่พิมพ์อยู่บนการ์ด [ระวังหลังไว้ให้ดี เอวลีน มอนต์โกเมอรี]

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่การเตือนด้วยความจริงใจ แต่เป็นการเตือนที่คล้ายข่มขู่แทน

คนคนนี้เรียกเธอว่า เอวลีน มอนต์โกเมอรี

เมเดลีนเหลือบมองเจเรมี่ที่นั่งอยู่ข้างเธอ การแสดงออกที่เงียบสงบของเขาทำให้เธอรู้สึกสงบ

ยิ่งไปกว่านั้น วิธีป้องกันตัวเองในลิฟต์เพิ่งแสดงให้เห็นว่า เขาไม่ปล่อยให้อาการตาบอดของเขามาทำให้เขาอ่อนแอลง

เขาคือเจเรมี่ ยังคงเป็นเจเรมี่คนเดิม

เมเดลีนไม่คิดมากเรื่องนั้นอีกและสตาร์ทรถ

...

หลังจากที่เจเรมี่และเมเดลีนจากไป เฟลิซิตี้ก็ออกไปด้วยเช่นกัน

คาเลนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความไม่พอใจและพึมพำกับตัวเอง หลังจากการอาบแดดนายท่านอาวุโสวิทแมนก็กลับเข้ามาข้างใน

เมื่อเขาเห็นคาเลนยังคงสาปแช่ง เขาก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยความรำคาญว่า “เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าตลอดมาเธอทำอะไรผิด? ทำไมเธอยังเอาแต่โทษแมดดี้? ทำไมเธอไม่ลองคิดดูก่อนล่ะ ว่าเธอปฏิบัติกับแมดดี้อย่างไรตั้งแต่แรก?”

“ฉันทำอะไรเธอคะ ฉันแค่ดุเธอนิดหน่อย แต่เธอก็ยังแค้นอยู่จนถึงตอนนี้” คาเลนจิ๊ปากของเธอและไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ฉันมีเรื่องจะพูดกับท่านเช่นกันค่ะ ท่านผู้อาวุโสวิทแมน เธอเอาธุรกิจใหญ่ของครอบครัวเราออกไป และท่านก็ยังอยู่ข้างเธออีก? ก็แน่ล่ะ สิ่งที่ฉันต้องการให้เกิดกับเธอก็มีเพียงเรื่องแย่ ๆ เท่านั้นแหละค่ะ!”

“พูดตรง ๆ นะ เธอด่าแค่สองสามครั้งเองเหรอ? ตอนนั้น แมดดี้ทุกทรมานอย่างแสนสาหัส แล้วเธอก็เติมเชื้อเพลิงใส่กองไฟด้วยการพูดเกินจริงทุกอย่าง!” ผู้อาวุโสวิทแมนดุอย่างโกรธเคือง

คาเลนยังคงไม่สนใจ “ความทุกข์ทรมานที่เธอได้รับมันมาจากโชคชะตาของเธอ คุณพ่อโทษใครไม่ได้หรอกค่ะ แม้ว่าตอนนั้นเธอจะเสียชีวิต แต่มันก็เป็นเพราะชะตากรรมของเธอเอง!”

“เธอ... เอ่อะ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคุยกับเธอ” ผู้เฒ่าวิทแมนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถพูดอะไรกับคาเลนเพื่อให้เธอเข้าใจได้เลย จากนั้นเขาจึงหมุนรถเข็นเข้าห้องไป

เมื่อคาเลนเห็นว่าผู้อาวุโสวิทแมนไม่สนใจเธออีก เธอก็พ่นลมหายใจออกมา และหยิบถั่วพิสตาชิโอมาหนึ่งกำมือ "มันคือความผิดของเมเดลีนที่เธอโชคร้ายต่างหาก ทำไมต้องมาโกรธฉันด้วย?”