บทที่ 693

เมเดลีนโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับขมวดคิ้ว ตามมาด้วยความรู้สึกเย็น ๆ ที่น่องของเธอ

เจเรมี่คุกเข่าลงต่อหน้าเธอและถกขากางเกงเธอขึ้น เขาพบว่ามีรอยฟกช้ำขนาดมหึมาที่น่องของเธอ

หัวใจของเขาเจ็บปวดมาก เขาขมวดคิ้ว “ผมจะอุ้มคุณเอง ลินนี่”

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจของคุณนะคะ คุณวิทแมน แต่ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณทำแบบนั้น” เมเดลีนปฏิเสธข้อเสนอของเขา เธออดทนกับความเจ็บปวดแล้วเดินเตาะแตะไปข้างหน้าต่อ

เจเรมี่รู้ว่าเธอโกรธกับการกระทำครั้งก่อนของเขา แต่เขาทนไม่ได้ที่เห็นเธอทรมานร่างกายตัวเอง

เขารีบจับตัวเธอไว้ คว้าเอวของเธอ และยกเธอขึ้น

เมเดลีนเงอะงะ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นแค่เพียงด้านข้างของใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์ของเจเรมี่

“วางฉันลง” เมเดลีนปฏิเสธด้วยน้ำเสียงไม่แยแส หลังจากที่เธอล้มเหลวจากการพยายามดิ้นอยู่หลายครั้ง เธอก็คว้าคอเสื้อของเขา “เจเรมี่ ฉันบอกไปชัดเจนมากแล้วนะ ตอนที่เราอยู่ที่มหาลัยเกลนเดล ฉันไม่ต้องการความเป็นห่วงของคุณ และคุณก็ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติกับฉันอย่างดีอีกต่อไปแล้วด้วย”

เจเรมี่มองเธอด้วยสายตาที่น่าหลงใหล “ลินนี่ ผมรู้ว่าคุณโกรธผมคุณจะโกรธผมต่อไป หรือเกลียดผมเลยก็ได้ แต่ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายร่างกายของคุณเพียงเพราะเรื่องนี้เลยนะ”

เมเดลีนยิ้มอย่างเย้ยหยัน “คุณไม่คิดว่ามันดูน่าตลกเหรอ ที่วันนี้คุณกำลังบอกกับฉันว่าอย่าทำร้ายร่างกายตัวเอง”

เจเรมี่โอบกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น เมื่อเขาได้ยินความคิดเห็นของเธอ

เขาจ้องไปยังเมเดลีนที่อยู่ตรงหน้าเขา ราวกับว่าเขากำลังทรมานตัวเองอย่างทารุณ

“ผมขอโทษ”

เขาขอโทษอย่างจริงใจ แต่ยังคงอุ้มเธอไว้และเดินต่อไปอีก

“ผมจะไม่มีทางทำตัวสูงส่งและมอบคุณให้ชายคนอื่น ลินนี่ คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องการให้คุณให้โอกาสผมได้ดูแลคุณอีกครั้งมากแค่ไหน” ทันใดนั้นเขาก็เผยคิดคิดของเขา ราวกับเขากำลังสัญญากับเธอ

เมเดลีนตกตะลึง ความเงียบงันครอบคลุมพวกเขา และเธอรู้สึกได้ว่าเจเรมี่เร่งฝีเท้าขึ้นอีก

…

ณ คฤหาสน์วิทแมน

วินส์ตันรู้สึกกระวนกระวายใจและกำลังรอข่าวจากหน่วยค้นหา เขาหันรีหันขวางไปรอบ ๆ และเห็นคาเลนนั่งอยู่บนโซฟาอย่างว่างเปล่า สายตาของเธอดูกำลังเป็นห่วงเขา

ตั้งแต่คาเลนได้รับการช่วยเหลือเมื่อคืนนี้ ท่าทีทั้งหมดของเธอก็ดูแปลกออกไปจากเดิม เธอไม่พูดอะไรเลย