บทที่ 694

คนคนนี้น่าจะช่วยเธอเติมเต็มความปรารถนาที่เธออยากจะเห็นจากเจเรมี่ได้

เมื่อเมเรดิธคิดเช่นนั้น เธอก็รีบออกจากโรงพยาบาล

คาเลนและวินส์ตันได้ข่าวมาว่าเมเดลีนและเจเรมี่ได้รับการช่วยเหลืออยู่ในห้องฉุกเฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงรีบมาที่โรงพยาบาล

อย่างไรก็ตามวินส์ตันพบว่าสีหน้าของคาเลนดูตื่นตระหนก “คาเลน สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่มาตั้งแต่เมื่อคืนที่กลับมา เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

คาเลนหลบสายตาเขาก่อนจะพูดว่า “จะอะไรซะอีกล่ะ? ฉันเกือบโดนฆ่าจากยัยหลานเนรคุณนั่น”

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้นจบ เธอก็เห็นเจเรมี่ก้าวออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมด้วยเมเดลีน

คาเลยหยุดชะงัก และในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเมเดลีนได้อย่างไร

แววตาและน้ำเสียงออกคำสั่งของเมเดลีน ขณะที่ผลักเธอไปยังประตูเล่นซ้ำอยู่ภายในหัวของเธอ

เธอต้องการที่จะช่วยเหลือจริง ๆ

แต่เธอล่ะ?

ก่อนที่เมเดลีนจะช่วยเธอไว้ เธอยังสาปแช่งหล่อนต่าง ๆ นานา เธอยังพูดว่าเมเดลีนควรตายตั้งแต่สามปีก่อนด้วยซ้ำ

วินส์ตันลูบแขนของคาเลนเบา ๆ เมื่อเขาเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง “คาเลน เกิดอะไรขึ้น?”

เมเดลีนและเจเรมี่มองมายังพวกเขาด้วยเหมือนกันเมื่อได้ยินดังนั้น ขณะที่เมเดลีนเห็นคาเลนและวินส์ตันดวงตาของเธอก็เหลือเพียงความสงบนิ่ง แต่คาเลนเบือนสายตารู้สึกผิดของเธอไป และรู้สึกว่าใบหน้าของเธอถูกเผาไหม้อยู่ในขณะนั้น

“เจเรมี่ แมดดี้ พวกเธอเจ็บตรงไหนบ้าง?” วินส์ตันก้าวเข้ามาและถามไถ่

เมเดลีนเอามือของเธอออกจากเจเรมี่และถามว่า “พวกเขาจับอีวอนและผู้สมรู้ร่วมคิดได้ไหมคะ?”

“ผู้ชายสองคนถูกจับ แต่อีวอนหนีไปได้”

“เธอหนีเก่งมาก” เมเดลีนยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอเห็นคาเลนกำลังมองเธอผ่านทางหางตา แต่เมื่อเมเดลีนหันมอง คาเลนก็รีบหลบตา

“เอวลีน เอวลีน!”

เอโลอิสและฌอน มาถึงด้วยความเร่งรีบในเวลานี้

เมื่อพวกเขาเห็นผ้าพันแผลที่น่องซ้ายของเมเดลีน พวกเขาก็ใจสลาย

“ทำไมลูกไม่บอกเรื่องนี้กับเราล่ะ? ลูกไปเสี่ยงชีวิตแบบนี้ได้อย่างไรกัน?” เอโลอิสจับมือเมเดลีนด้วยความกลัวที่หลงเหลืออยู่ จากนั้นเธอก็มองไปที่คาเลน “แม้แต่หลังจากที่ลูกช่วยชีวิตคนคนหนึ่งเอาไว้ พวกเขาก็จะยังคิดว่าลูกแค่พยายามทำร้ายพวกเขาเท่านั้น”

“…”