บทที่ 700

‘เฟลิเป้มีน้องสาวด้วยเหรอ?’

เมเดลีนค่อนข้างแปลกใจเมื่อได้ยินหญิงสาวอธิบาย “ฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของเฟลิเป้หรอกค่ะ พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตตอนฉันอายุ 15 ปี ในช่วงที่ชีวิตตกต่ำและไร้หนทางที่สุดในชีวิต เฟลิเป้ก็ปรากฏตัวให้การสนับสนุนเรื่องเงินแก่ฉัน นั่นทำให้ฉันสามารถเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ในปีนี้ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณ เฟลิเป้”

เมเดลีนเข้าใจ ในขณะเดียวกันเธอก็เข้าใจราง ๆ ว่าทำไมเฟลิเป้ถึงสนับสนุนด้านการเงินของเธอจากคำพูดของเธอ

มันคงเป็นเพราะทั้งคู่ได้สูญเสียพ่อแม่ไปเช่นกัน

บางทีเฟลิเป้อาจรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนี้เพราะว่าพวกเขามีประสบการณ์คล้ายกัน

จากนั้นเมเดลีนก็ขับรถพาเฟลิเป้และเคธี่กลับมาที่บ้านในเขตชานเมือง

สาวใช้เตรียมห้องของเคธี่ไว้แล้ว

เมเดลีนกำลังจะกลับเพราะใกล้จะสายแล้ว แต่เฟลิเป้ห้ามเธอไว้

เขาโอบเธอเบา ๆ พลางลูบผมยาวของเธอด้วยนิ้วมือของเขา “เอวลีน หลังจากที่ผมจากไป ผมคิดถึงคุณมากนะ”

เขาบอกกับเธอว่าเขาคิดถึงเธออย่างไร และเขาปรารถนาเธอจากหัวใจของเขา

เมเดลีนซบอกของเฟลิเป้อย่างไร้อารมณ์ เธอไม่สามารถห้ามตัวเองจากการนึกถึงความรู้สึกเมื่อเธออยู่กับเจเรมี่ได้

“เอวลีน คุณโอเคไหมที่ผมพาเคธี่มาที่นี่?” เขาถามเธอราวกับว่าเขากำลังขออนุญาตจากเธอ

เมเดลีนเลี่ยงออกมาจากสัมผัสของเฟลิเป้ เธอพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว บ้านของคุณก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน”

เฟลิเป้ยิ้มอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาลึกของเขาจ้องมองตรงมาที่ใบหน้าของเมเดลีน

เขาลูบไล้คิ้วของเธอด้วยปลายนิ้วอุ่น ๆ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนลงมาที่ริมฝีปากของเธอ “ทำไมคุณถึงมีเลือดออกตรงนี้ล่ะ? คุณเจ็บไหม?”

ใบหน้าของเมเดลีนร้อนผ่าวหลังจากได้ยินเช่นนั้น เธอยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปาก “บางทีฉันอาจจะเผลอกัดตัวเองเมื่อกี้มั้งคะ”

เธอเช็ดเลือดที่แห้งกรังอย่างรวดเร็ว

แววตาของเฟลิเป้เปลี่ยนไปเมื่อเขามองเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเมเดลีน ราวกับว่าเขากำลังครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ