บทที่ 701

เมเรดิธเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน มีมีร่องรอยของความเหยียดหยามเผยออกมาในแววตาเธอ “เธอก็แค่นักปรุงน้ำหอมไม่ใช่หรือไง?”

“ฮึ” เฟลิเป้มองเมเรดิธด้วยสายตารังเกียจ “เอวลีน คือ เนล”

“อะ อะไรนะ?” ดวงตาของเมเรดิธเบิกกว้าง เธอไม่อยากจะเชื่อ “มะ เมเดลีน เป็นนักปรุงน้ำหอมคนนั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไงที่เธอจะรู้วิธีผสมน้ำหอม...”

เฟลิเป้มองเธอจากหางตา “เธอประเมินความสามารถของตัวเอวสูงเกินไป”

“...”

เมเรดิธจ้องมองเหม่อไปข้างหน้าด้วยความว่างเปล่า เธอพูดไม่ออก

เธอคิดว่าเธอวางแผนสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ในท้ายที่สุดเธอก็เป็นคนที่ตกลงไปในกับดักซะก่อน

เมเดลีน คือ เนล นักปรุงน้ำหอม งั้นก็แปลว่าในช่วงเวลา 3 ปี ที่เจเรมี่มีอาการนอนไม่ค่อยหลับ เขาต้องพึ่งชุดอโรมาเธอราพีของเมเดลีนช่วยในการนอนหลับอย่างนั้นสิ

เธอไม่คิดว่าเจเรมี่และเมเดลีนจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจนไม่อาจหยุดยั้งได้

เมเรดิธกัดริมฝีปากอย่างไม่พอใจ จากนั้นเธอก็ได้ยินคำเตือนของเฟลิเป้ดังมาจากข้างบนหัวของเธอ “หยุดแหย่เอวลีนได้แล้ว ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรสของคนตาบอดดู”

“...”

รูม่านตาของเมเรดิธหดเข้า และเธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เคลื่อนจากฝ่าเท้าไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย

หลังจากเฟลิเป้กลับไปที่ห้องทำงาน เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเกลนเดลระหว่างช่วงที่เขาไม่อยู่ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่สามารถยอมรับที่เจเรมี่จูบกับเมเดลีนในรถได้

วันรุ่งขึ้น เขาออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และขับรถไปที่คฤหาสน์วิทแมน

เมื่อเข้าไปในบ้านก็เห็นเจเรมี่เข็นผู้อาวุโสออกจากห้องของเขาอย่างสบายใจ

ดวงตาของเฟลิเป้มืดลง เขาเดินเข้าไปพร้อมกับหัวเราะ “คนตาบอดเข็นคนง่อย น่าสนใจดีเนอะ”

เจเรมี่ได้ยินอย่างนั้นก็หยุดเดิน ท่านปู่มีท่าทางโมโหมากเมื่อเห็นเฟลิเป้ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน

“เฟลิเป้ แก... อย่าทำอะไรโง่ ๆ การตายของพ่อแม่แกมันไม่ใช่อย่างที่แกคิด ฉัน...”