บทที่ 703

เมเดลีนไม่เคยเห็นเฟลิเป้เป็นแบบนี้มาก่อน เธอคิดว่ามันอาจเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้า

เธอมองเห็นการแสดงความหวงแหนอย่างแรงในดวงตาสีแดงก่ำของเขา

มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมากที่เขากอดเธอเอาไว้แนบชิด

“เฟลิเป้ อย่าดื่มเยอะเกินไปสิ มาคุยกันก่อน” เธอพูดขณะที่พยายามจะหนีจากอ้อมกอดของเขา ถึงอย่างนั้นขณะที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของเธอ เฟลิเป้ก็มองผ่านเธอและวางมือบนหลังศีรษะของเธอ

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ใบหน้าของเขาดูมึนเมาภายใต้แสงสลัวของโคมระย้า นอกจากนี้ ดวงตาเรียวของเขาลืมขึ้นเล็กน้อยด้วยความมึนงงราวกับว่าเขาอยู่ในภวังค์ขณะที่เขาเข้าใกล้เมเดลีนอย่างช้าๆ

เมเดลีนเบือนหน้าหนีเมื่อสัมผัสได้ว่าเฟลิเป้กำลังจะจูบเธอ

เฟลิเป้ขมวดคิ้วเมื่อไม่ได้รับการตอบรับใด ๆ และหันหน้าเมเดลีนเพื่อบังคับให้เธอมองมาที่เขา

“เฟลิเป้ คุณเมาแล้วนะ...”

“เอวลีน รู้ไหม ว่าผมชอบคุณมากแค่ไหนตอนที่ผมเห็นคุณ?”

เมเดลีนตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสารภาพของเฟลิเป้

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่เฟลิเป้มีต่อเธออย่างชัดเจน แต่เขาไม่เคยบอกเธอว่าเขารักเธอมากแค่ไหน

เธอจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับเฟลิเป้ได้ หลังจากที่เธอหาทางแก้แค้นสำเร็จ เธอก็จะกลับไปเมืองเอฟกับเขา ที่ซึ่งพวกเขาจะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุข

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้...

เมเดลีนรู้สึกงุนงงเมื่อเฟลิเป้ดึงเธอเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเขาซึ่งมีกลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนพัดผ่านบนใบหน้าของเธอ ทำให้อุณหภูมิที่แก้มของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“ผมเลือกที่จะเฝ้ามองคุณเงียบ ๆ และหวังว่าวันหนึ่งผมจะได้เข้าไปในหัวใจของคุณ ผมคิดว่าวันนั้นกำลังจะมาถึง แต่ตอนนี้ ผมรู้แล้วว่ามันยิ่งไกลออกไปกว่าเดิม”

เสียงทุ้มลึกของเขาคลุกเคล้าด้วยความผิดหวังและความทุกข์ใจ

เมเดลีนไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาในช่วงเวลานั้น

เฟลิเป้ช่วยชีวิตเธอและให้โอกาสใหม่ในชีวิตของเธอ เขาเป็นคนให้โอกาสเธอมีชีวิตอยู่เพื่อที่เธอจะได้ล้างแค้นศัตรูของเธอโดยไม่สนใจอะไรในโลก

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยขออะไรตอบแทน

บางทีเขาอาจจะเห็นแก่ตัว แต่ความเห็นแก่ตัวนี้อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องการเก็บเธอไว้ข้างกาย