บทที่ 704

เมเดลีนดึงมือเธอออกจากเขา “เฟลิเป้ ฉันต้องไปแล้ว”

“เอวลีน”

“ไว้พรุ่งนี้ฉันจะมาหาคุณนะ นอนหลับฝันดี หยุดคิดมากได้แล้ว”

เมเดลีนหันหลังเดินจากไป ในช่วงเวลาที่มือของเฟลิเป้นั้นว่างเปล่า เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาก็ว่างเปล่าด้วยเช่นกัน

หลังจากที่ร่างของเมเดลีนหลุดพ้นจากสายตาของเขาแล้ว เฟลิเป้ก็นั่งตัวตรง ในขณะที่ความมืดมิดครอบงำดวงตาของเขาทันที

เขาแสร้งทำเป็นเมาและอ่อนแอ เพียงเพื่อที่เขาจะได้สัมผัสกับความกังวลและความห่วงใยจากเธอ แต่ว่าเธอเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา

เธอไม่มีความปรารถนาใด ๆ กับเขาทั้งนั้น

อุณหภูมิในห้องลดลงเนื่องจากความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

ในขณะนี้เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากนอกประตู เฟลิเป้เงยหน้าขึ้นด้วยความคาดหวัง แต่เขากลับเห็นเคธี่เดินถือแก้วเข้ามาหาเขา

“ออกไป” เฟลิเป้ไล่เธอออกไปอย่างใจร้อน

แต่ถึงอย่างไรเคธี่ก็ยังคงเดินไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณดื่มแอลกอฮอล์เยอะมาก ชานี้จะช่วยกำจัดแอลกอฮอล์ในระบบร่างกายของคุณ ดังนั้นดื่ม..."

“ฉันบอกให้ออกไป” เฟลิเป้มองเธออย่างเยือกเย็น “อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม”

เคธี่มองเฟลิเป้ด้วยความหวาดกลัวพร้อมด้วยสายตาที่ดูเต็มไปด้วยความกังวล “เธอไม่ได้ชอบคุณ คุณก็อย่าทรมานตัวเองเพื่อคนที่ไม่รักคุณเลยนะคะ”

“เฮอะ” เฟลิเป้เย้ยเธอ “ทำไมเธอไม่บอกตัวเองแบบนี้ล่ะ? อย่าเพ้อฝันอะไรเกี่ยวกับฉันเลย”

“แต่ฉันชอบคุณ ฉันชอบคุณทันทีที่มองตาของคุณ” เคธี่สารภาพความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาอย่างกล้าหาญ

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบอกเขาเรื่องนี้ และเฟลิเป้เองก็หมดความอดทนที่จะได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว

“ให้ฉันดูแลคุณเถอะนะคะ” เธอนั่งยอง ๆ ต่อหน้าเขาและเอื้อมมือไปจับมือเขาด้วยความระมัดระวัง

เมื่อเธอรู้สึกถึงความเย็นที่ไหลผ่านจากหลังมือของเขา เธอก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรง ราวกับมันถูกเติมเต็มไปด้วยความสุข

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีถัดมา เฟลิเป้ดึงเธอมาหาเขาราวกับว่าเขาถูกเข้าสิง รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับความมืดมิดไม่มีจุดสิ้นสุดในดวงตาของเขา ในขณะนั้นเขาดูเหมือนซาตาน

“เธออยากทำให้ตัวเองเสื่อมเสียแบบนี้ใช่ไหม? ได้ ฉันจะทำตามความต้องการของเธอเอง”