บทที่ 707

'ผลการทดสอบดีเอ็นเอมีความเกี่ยวข้องเป็นพ่อ-ลูกกัน'

ถึงแม้ว่าเขาจะคาดหวังผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่เจเรมี่ก็ยังคงมึนงงอยู่บนเตียงของเขาสักพักใหญ่

เขาถือโทรศัพท์ไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาจับจ้องไปที่ผลดีเอ็นเอ แล้วจิตใจของเขาก็เหมือนได้ล่องลอยออกไปไกลแสนไกล

ในปีนั้น เขาได้เห็นแดเนียลจูบเมเดลีนที่หน้าผาก ในที่สุดเขาก็เขาก็ทำทุกอย่างพังเพราะความโกรธ

ในที่สุด เจเรมี่ก็รู้ตัวว่าเขาเป็นคนใจแคบขนาดไหน

เขาไม่ให้ผู้ชายคนอื่น ๆ เข้าใกล้เธอเลย ยกเว้นเขา

เขารู้สึกว่าเขาเองน่ารังเกียจและชั่วร้าย เขาเอาแต่คิดถึงความรู้สึกและอารมณ์ของเขาเพียงคนเดียวตลอดมา โดยไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

“ลินนี่”

เจเรมี่เรียกชื่อเมเดลีน เขาเสียใจกับสิ่งที่เขาทำลงไป แต่เขาก็รู้สึกดีในเวลาเดียวกัน

เขาดีใจที่เธอมีแค่เขาตลอดเวลาที่ผ่านมา

ที่เขาดีใจยิ่งกว่านั้นก็คือ เธอสามารถกลับมาหาเขาได้อย่างปลอดภัย แถมยังยังพาลูกสาวที่น่ารักสดใสกลับมาอีกด้วย

ทว่าเมื่อเขาจำได้ว่าเมเดลีนไม่ยอมรับว่าลิเลียนเป็นลูกสาวของเขา เจเรมี่ก็รู้สึกเศร้าอีกครั้ง

เขาควรทำอย่างไรเพื่อให้เมเดลีนเลิกเกลียดเขา?

เจเรมี่มองที่โทรศัพท์ของเขาและตกอยู่ในห้วงความคิด

เขาได้คิดแผนการที่จะทำให้เมเดลีนใกล้ชิดกับเขาอีกครั้งขึ้นมา

…

เช้าวันจันทร์เมเดลีนส่งแจ็คสันไปโรงเรียนอนุบาลและพาลิเลียนไปที่คฤหาสน์มอนต์โกเมอรี

เมื่อพวกเขากำลังรอไฟเขียว ลิเลียนเห็นคนขายขนมสายไหมที่ริมถนน เธอจึงบอกเมเดลีนว่าเธออยากได้สักชิ้น

เมื่อมองดูดวงตาเป็นประกายของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เมเดลีนก็ไม่กล้าที่จะขัดใจเธอ