บทที่ 706

ท่าทีของเฟลิเป้ไม่มีวี่แววที่จะเปลี่ยนแปลงเลย

ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่เขานอนด้วยเมื่อคืนนี้

เมเดลีน ยิ้มตอบเขา “อรุณสวัสดิ์ เคธี่” เธอยิ้มและหันไปหาเฟลิเป้ “ฉันสัญญากับแจ็ค ว่าจะพาเขาไปที่ร้านหนังสือหลังจากนี้ เพราะฉะนั้นฉันต้องขอตัวก่อนนะ”

เฟลิเป้ มองเธอด้วยความรัก “ผมจะโทรหาคุณนะ”

"ได้สิ" เธอพยักหน้า ก่อนที่เธอจะจากไป เธอพูดว่า “อย่าดื่มอีกนะ”

เฟลิเป้พยักหน้าและมองขณะที่เธอเดินจากไป

เคธี่มองดูรอยยิ้มที่หล่อเหลาและอ่อนโยนบนใบหน้าของเฟลิเป้ ก่อนเธอจะก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง

เธอรู้อย่างชัดเจนว่า เธอไม่ควรมีความรู้สึกใด ๆ ต่อเฟลิเป้ เขายังหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่เธอไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้หลังจากผ่านไปหลายปี

…

หลังจากที่เมเดลีนกลับไปที่คฤหาสน์มอนต์โกเมอรี เธอพาแจ็คสันไปที่ร้านหนังสือ

ฌอนและเอโลอิสกำลังวางแผนที่จะพาลิเลียนไปที่สนามเด็กเล่น แต่เมื่อเธอเห็นเมเดลีนพาพี่ชายของเธอออกไปข้างนอก เธอก็กะพริบตาแป๋วและร้องขอไปกับพวกเขา

ลิเลียนอายุแค่ 3 ขวบ เธอจึงดูเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาในทุกแง่มุม

เมเดลีนไม่สามารถดูแลเด็กสองคนเพียงลำพังได้ เอโลอิสจึงมีความสุขมากที่ได้ไปกับพวกเขา แต่เมื่อพวกเขากำลังจะออกไป เจเรมี่ก็มาที่ประตู

เอโลอิสตกใจมากเมื่อเห็นแววตาในดวงตาของเขา และเขายังสามารถเดินได้โดยไม่ต้องการความช่วยเหลือ เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้

“คุณสุดหล่อ!” ลิเลียนวิ่งเข้าไปกอดเจเรมี่ทันทีที่เธอเห็นเขา

เจเรมี่อุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นขึ้นมาและมองดูใบหน้าของเธอที่ดูคล้ายกับของเมเดลีน เขาชอบเธอมาก แต่เขาก็รู้สึกขมขื่นเล็ก ๆ ในหัวใจของเขา

เธอไม่ใช่ลูกของพวกเขาหรอกเหรอ?

"ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ได้?" เมเดลีนถามเจเรมี่อย่างเย็นชา

“ผมบอกให้พ่อมาเองครับ” แจ็คสันตอบ “ผมอยากไปเที่ยวกับพ่อ แม่ และลิลลี่”

เมเดลีนที่ตอนแรกจะไล่เจเรมี่ออกไป แต่หลังจากที่เธอได้ยินสิ่งที่แจ็คสันพูดเธอก็เปลี่ยนใจ