บทที่ 710

อีวอนเริ่มส่งเสียงเอะอะโวยวายราวกับว่าเธอถูกผีสิง เมื่อเห็นเมเรดิธเลือดออกด้วยความเจ็บปวด

เมเรดิธกัดฟันและจ้องมาที่เธอด้วยความโกรธ “นังโรคจิต! แก… ซี้ด!”

อีวอนแทงเธออีกครั้งและมี 'รอยกากบาท' เปื้อนเลือดปรากฏบนใบหน้าของเมเรดิธ เลือดอุ่น ๆ เริ่มไหลออกจากบาดแผลของเธอ

เมเรดิธรู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดขีด เธออยากจะต่อสู้ แต่ทำไม่ได้เพราะเธอถูกมัดไว้

จากนั้น เธอเห็นอีวอนน์หยิบไฟแช็กออกมา

เมเรดิธเริ่มตื่นตระหนก เธอสัมผัสได้ว่าอีวอนน์เกลียดเมเดลีนเข้ากระดูก ผู้หญิงบ้าคนนี้คิดว่าเธอคือเมเดลีน และกำลังล้างแค้นผิดคนอยู่!

“กะ แกกำลังทำอะไรนะ? แกกำลังพยายามทำอะไรนังโรคจิต?”

นัยน์ตาของอีวอนน์ดุดันเหมือนจะฆ่าคนได้ เมื่อเธอเดินไปที่รถพร้อมกับไฟแช็ค ลิเลียนกำลังกรีดร้องหาแม่ของเธอที่หน้าต่าง

“เมเดลีน ฉันจะให้แกดูมารหัวขนของแกตายไปต่อหน้าต่อตาแก!”

เธอพยายามจะฆ่ากับเด็กคนนั้น ดังนั้นเมเรดิธจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเธอก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ทำสิ ฉันบอกแกแล้วว่าฉันไม่ใช่เมเดลีน แม้ว่าแกจะบดขยี้เด็กนั้นให้เป็นผง ฉันก็ไม่สนหรอก! โอ๊ย!"

เธอออกแรงมากเกินไปเมื่อพูด บาดแผลบนใบหน้าของเธอจึงเปิดออก และฟันของเธอก็กระทบกันกึกกักเพราะความเจ็บปวด

อีวอนหันกลับมาและตบเธออีกครั้งหลังจากได้ยินเรื่องนั้น “สารเลว ฉันรู้ว่าแกจะพูดแบบนั้น ฉันเคยโดนหลอกมาสองครั้งแล้ว และฉันจะไม่โดนแกหลอกอีก!”

“...”

เมเรดิธมึนงงจากการโดนตบหลายครั้ง จากนั้นเธอก็ได้ยินอีวอนพูดว่า “แกแสร้งทำเป็นเฉยเมยอยู่เสมอ เพื่อให้ฉันไม่ระวัง เมเดลีน แกคิดว่าจะหลอกฉันได้เหรอ?”