บทที่ 721

เจเรมี่ไม่เคยเห็นด้านนี้ของเมเดลีนมาก่อน

เธอผลักเขาไปติดกำแพง ตอนนั้นเองสายตาของเธอนุ่มละมุนและดูราวกับต้องมนต์สะกด ยิ่งเขาจ้องมองใบหน้าอันสะสวยของเธอมากเท่าไหร่ ตรรกะทุกประการบนโลกก็ค่อย ๆ ไร้ตัวตนไปทีละน้อยเท่านั้น

“ลินนี่” เขาเรียกชื่อเธอพลางกลืนน้ำลายจนทำให้ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนขึ้นลงอย่างชัดเจน

ความคิดที่หมุนวนอยู่ในหัวของเมเดลีนไม่ชัดเจนนัก เธอรู้สึกราวกับว่ามีเปลวเพลิงกำลังเผาไหม้ร่างกายเธออยู่

เธอไม่ได้ต้องการดื่มน้ำแต่อย่างใด และไม่ต้องการดับความเร่าร้อนที่เผาไหม้อยู่ภายในด้วยซ้ำ

ชายตรงหน้าอาจช่วยเธอดับความร้อนรุ่มนี้ได้

เธอก้าวเข้าไปหาอย่างช้า ๆ และมองนัยน์ตาของเขา ลมหายใจของคู่หนุ่มสาวเริ่มสอดประสานกัน

เจเรมี่ลูบไล้ผมยาวสลวยของเธอ เขาหรี่ดวงตาอันอ่อนโยนลง ซึ่งดูเหมือนกับสระน้ำอันกว้างใหญ่ “ลินนี่…”

“คะ” เมเดลีนตอบกลับ สำหรับเจเรมี่แล้ว นี่เป็นคำตอบที่เขาโหยหาที่จะได้ยินจากปากเธอมากที่สุด

เขาควบคุมตัวไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว เขาจับศีระษะของเธอและบดขยี้ริมฝีปากเธอด้วยริมฝีปากเขาเอง

เมเดลีนหลับตาลงอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ เธอปล่อยใจไปตามความรู้สึกที่แปลกประหลาดให้นำพาเธอเข้าไปหาอ้อมแขนของเจเรมี่...

หลังจากค่ำคืนแห่งความสุข

ในที่สุดเจเรมี่ก็สามารถนอนหลับฝันดีได้อีกครั้ง

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากตื่นนอนในตอนเช้าคือมองใบหน้าของหญิงสาวที่นอนทอดกายในอ้อมแขนของเขา

ใบหน้าที่ช่างน่าดึงดูด ดวงตา จมูก และริมฝีปากของเธอนั้นสวยงามเหลือเกิน

เจเรมี่โน้มตัวลงไปจูบหน้าผากของเมเดลีนอย่างอ่อนโยน

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาก็รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย

เมื่อคืนนี้ พวกเขาร่างกายเปลือยเปล่า แต่พวกเขากลับไม่ได้ไปถึงจุดนั้น

บางทีเขาน่าจะไม่สนใจว่าก่อนหน้านี้เมเดลีนจะรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนี้เขากังวลเรื่องเธอเป็นอย่างมาก

เขาไม่อยากฉวยโอกาสตอนที่เธอเปราะบางที่สุดแบบนี้ และเขาก็ไม่อยากให้อะไรมันเลยเถิดไปในตอนที่เธอไม่ได้มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน