บทที่ 722

‘ฉันทำอะไรกับเขาจริง ๆ เหรอ?’

เมเดลีนรู้สึกว่าเริ่มมีไอร้อนออกมาใบหูของเธอ เมื่อเดินไปส่องดูตนเองในกระจก ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นรอยแปลก ๆ บริเวณซอกคอ

เมื่อล้างเนื้อล้างตัวเร็จเรียบร้อย เธอเดินออกมาและเห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่เจเรมี่ทิ้งไว้ ซึ่งมีข้อความสั้น ๆ เขียนอยู่บนนั้น [ลินนี่ ผมกำลังจะส่งแจ็คไปโรงเรียน คุณนอนพักอยู่ที่นี่อีกสักหน่อยก็ได้]

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เลย และให้ความรู้สึกเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น

เมเดลีนมองดูกระดาษที่เจเรมี่ทิ้งเอาไว้และเริ่มกวาดตามองอย่างถี่ถ้วน

เธอมองลายมือที่เรียบร้อยของเขา และทันใดนั้น เธอพลันนึกถึงคำสารภาพที่เธอเคยเห็นในสมุดบันทึกที่ร้านอาหารใกล้กับมหาวิทยาลัยเกลนเดล [เมเดลีน ครอว์ฟอร์ด ผมชอบคุณ]

ตอนนี้ เมเดลีนก็รู้เสียทีว่าเจเรมี่เป็นคนที่เขียนข้อความที่ไม่ระบุชื่อคนเขียนนี้เอง

เขาชอบเธอตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเรียนปีแรกแล้ว

แต่ว่าเขาพยายามที่จะปกปิดความรู้สึกที่มีต่อเธอเอาไว้

ตอนที่เมเรดิธพยายามที่จะเลียนแบบพฤติกรรมของเธอ เขาทำได้เพียงแค่ห้ามตนเองไม่ให้ไล่ตามเธออีกเพราะว่าสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ตั้งแต่ตอนเด็ก

เมเดลีนออกมาจากโรงแรม และเมื่อก้าวขาออกมาจากตัวอาคาร เฟลิเป้ก็โทรเข้ามาหาเธอ

เขาเอ่ยถามว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น จากนั้นเขาก็บอกกับเธอด้วยเหมือนกันว่าหลังจากที่เธอเมาไม่ได้สติ เจเรมี่ก็บุกเข้ามาพาตัวเธอไป และเขารู้สึกเป็นกังวลมากแค่ไหน

เมา

เมเดลีนรู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลในแก้วไวน์แดงที่เธอดื่มเข้าไป

เป็นไปไม่ได้หรอกที่เธอจะไม่รู้สึกตัวขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่ดื่มไปเพียงสองแก้ว

ตอนนั้นเอง ในขณะที่เฟลิเป้กำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารเช้าในสวน ทันใดนั้น มีบางคนเดินเข้ามาและบอกกับเขาว่าเมเดลีนอยู่ที่นี่

เขาก้มหน้าลงเพื่อครุ่นคิดบางอย่าง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นเมเดลีนกำลังเดินตรงมาหาเขา

เขาวางช้อนส้อมลงและยิ้มให้กับเมเดลีน เขายังคงมีท่าทีเยี่ยงสุภาพบุรุษเช่นเคย

“เอวลีน ดีจริง ๆ ที่คุณไม่เป็นไร” เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก “ผมกังวลเหลือเกินที่เห็นว่าเจเรมี่บุกรุกเข้ามาในบ้านและบังคับพาตัวคุณออกไปแบบนั้น”

เมเดลีนปล่อยให้เขาสาธยายจนจบก่อนเอ่ยถาม “เฟลิเป้ เมื่อคืนนี้ฉันเมาจริง ๆ เหรอคะ?”

หลังจากที่เอ่ยถามเขาออกไป เมเดลีนก็สังเกตเห็นสายตาแห่งความชั่วร้ายได้อย่างถนัด ถึงกระนั้นเขายังคงความสงบนิ่งและท่วงท่าที่ดีได้อยู่