บทที่ 735

เคธี่ตัวแข็งทื่อ เมื่อเธอได้ยินอย่างนั้น

อย่างไรก็ตามชายคนนั้นก็เดินผ่านเธอไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง ไหล่กว้างของเขาชนเข้ากับไหล่บอบบางของเธอ และแรงกระแทกนั้นทำให้เคธี่ตัวสั่น

แต่เธอไม่ได้ล้มลงเพราะบอดี้การ์ดข้างประตูเข้ามาเพื่อพาเธอออกไป

ในห้องใต้ดินที่ชื้นและมืดมิด ข้อมือขวาของเคธี่ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่หนัก ภายใต้เสื้อบาง ๆ ของเธอมีบาดแผลหลายจุด

เธอหน้าซีดขณะที่เอนตัวพิงกำแพงเย็นยะเยือกพลางหายใจเบา ๆ เธอสัมผัสท้องแบน ๆ ของเธอด้วยนิ้วที่สั่นเทาและเปื้อนเลือด

เมื่อเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจาง ๆ ที่นั่น ใบหน้าของเคธี่ก็ค่อย ๆ เผยยิ้มเล็ก ๆ

แกร็ก ประตูเหล็กของห้องใต้ดินถูกเปิดออก

มีแสงส่องเข้ามาในห้องและเมื่อเคธี่มองขึ้นไปเธอก็เห็นชายในเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามา เขาหันหลังให้แสงและดูอ่อนโยนมาก นอกจากนี้เขาเหมือนไม่มีพิษมีภัยใดอีกด้วย สิ่งเหล่านี้รวมกันทำให้เธอหวนนึกถึงความทรงจำที่ริมชายหาด

“เฟลิ…” เมื่อเธอพูดพยางค์เหล่านั้น เธอก็รีบเร่งและพูดพยางค์สุดท้าย "เป้…"

เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเขาด้วยชื่อของเขา สำหรับทุกคนเธอเป็นแค่น้องสาวที่เขารับมา

เฟลิเป้เดินมาตรงหน้าเคธี่และยืนตระหง่านเหมือนพระราชาทรงอำนาจ

เฟลิเป้เอื้อมมือไปบีบคางของเธอ ขณะที่เห็นเธอตัวสั่นเพราะความหนาวเย็น

“เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา ครั้งนี้ฉันจะปล่อยมันไป แต่ถ้าครั้งหน้าเธอไม่ทำตามคำสั่งของฉันอีก ฉันไล่เธอออกไปจากที่นี่แน่”

"อย่านะคะ…"

เคธี่อ้อนวอนสุดความสามารถของเธอและคว้าแขนเสื้อของเฟลิเป้ใว้

“อย่าไล่ฉันไปเลยนะ ฉันอยากอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป”