บทที่ 734

“เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนั้นเหรอ? ทำไมเฟลิเป้ถึงไม่ยอมให้คุณทั้งสองคนอยู่ด้วยกันล่ะ?”

เคธี่หลบสายตาของเมเดลีนที่หรี่มองเธอด้วยความสงสัย “คนที่ฉันชอบเขามีคนที่รักอยู่แล้ว เฟลิเป้กังวลว่าฉันจะถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาเลยขอให้ฉันเลิกชอบเขา”

เมเดลีนมองเคธี่ราวกับว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ “แต่ดูเหมือนว่าคุณกำลังอุ้มลูกของเขาอยู่ไม่ใช่หรือไง?”

“...” สีหน้าของเคธี่เปลี่ยนไปเมื่อเธอมองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีบอดี้การ์ดและสาวใช้อยู่ใกล้ ๆ เธอจึงจับมือเมเดลีนและเดินไปประชิดตัว เธอขอร้องว่า “อีวี่ ขอร้องหละ อย่าบอกเฟลิเป้นะ เขาฆ่าฉันแน่ อย่าให้เขารู้เรื่องนี้นะอีวี่ ถือว่าฉันขอร้องคุณแล้วกันนะ!"

เมเดลีนไม่คิดว่าเคธี่จะตอบสนองแบบนี้

เธอไม่ได้คาดคิดว่าเคธี่จะกลัวจนขนาดคิดว่าเฟลิเป้จะฆ่าเธอ

เฟลิเป้เป็นสุภาพบุรุษที่สง่างามและสงบเสงี่ยมสำหรับเธอเสมอ ดูจากตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขามีหลายด้านที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเคธี่เห็นว่าเมเดลีนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เธอก็ถามอย่างประหม่าว่า “อีวี่ อีวี่? คุณจะไม่บอกเขาใช่ไหม?”

เมเดลีนส่ายหัว “ไม่บอก แต่ในไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องรู้อยู่ดี”

เคธี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่า เมเดลีนเหมือนเห็นตนเองในอดีตเมื่อเธอมองไปยังเคธี่ เธอเคยโง่งมขนาดนั้นมาก่อน

เคธี่ยิ้มและสัมผัสท้องของเธอ “เมื่อวันนั้นมาถึง ฉันจะหาข้ออ้างที่จะไปจากที่นี่เอง ฉันจะไม่ให้เขารู้”

“แม้รู้ว่าเฟลิเป้จะโกรธกับสิ่งที่ฉันทำลงไป แต่ฉันก็อยากจะเป็นแม่ของเด็กคนนี้จริง ๆ แม้ว่าคนที่ฉันรักจะรักฉันไม่ได้ แต่นี่จะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดระหว่างฉันกับเขา”

เมเดลีนนึกถึงลิเลียนขึ้นมาทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของเคธี่ เธอรู้สึกปวดใจขณะที่น้ำตาเริ่มเอ่อล้นในดวงตาของเธอ

สำหรับผู้หญิงแล้วลูกไม่เพียงแต่จะเป็นโซ่ทองคล้องใจของเธอกับผู้ชายของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป

อันที่จริง เฟลิเป้รู้ว่าเมเดลีนเข้าไปในห้องทำงานของเขาทันทีที่เธอเข้าไป

เขายังกะไว้แล้วว่าเคธี่ต้องปรากฏตัวขึ้น

เมื่อคืนนี้เขารีบร้อนไปจัดการอะไรบางอย่าง จึงทำให้มีบางอย่างในห้องทำงานนี้ที่เขาไม่อยากให้เมเดลีนเห็น นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องหยุดไม่ให้เธอขุดคุ้ยเอกสารของเขา

แต่แล้ว เขาก็ยังคงเห็นเมเดลีนหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา และพลิกดูไปมาอยู่หลายหน้า