บทที่ 742

แต่เธอก็รู้สึกแปลกใจที่เธอเห็นเฟลิเป้เดินมาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบ

ในเวลานี้ เฟลิเป้แตกต่างไปจากวันก่อนอย่างสิ้นเชิง เขามีท่าทางสง่างามและสงบ

ผู้หญิงสองสามคนมองไปที่เขาเพื่อชื่นชมรูปลักษณ์ของเขา ราวกับว่าตนเป็นหญิงสาวที่ได้เจอรักแรก

เคธี่ก็เป็นเหมือนพวกเธอเหล่านั้น เวลาที่เธอเห็นภาพแบบนี้ เธอก็มักจะสงสัยว่าเธอเป็นคนที่โชคดีไหม แต่แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับความรักจากเขาเลย อย่างน้อยเธอก็ได้ร่างกายของเขา

ขณะที่กำลังปลอบใจตัวเอง เธอก็เห็นเฟลิเป้เดินไปยังแผนกผู้ป่วยใน

จากนั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเฟลิเป้มาเยี่ยมเมเดลีนพร้อมกับช่อกุหลาบช่อนั้น

แต่ทำไมเมเดลีนถึงต้องเข้าโรงพยาบาลล่ะ?

เคธี่ยังจำข้อความที่เธอส่งให้เมเดลีนในวันนั้นได้

เธอได้ยินมาว่าเฟลิเป้ต้องการไปพบเจเรมี่คนเดียว มันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนัก ดังนั้นเธอจึงส่งข้อความหาเมเดลีนและบอกเรื่องนี้กับเธอ

เธอหวังว่าเมเดลีนจะสามารถหยุดทั้งสองคนไว้ได้ และเรื่องเลวร้ายทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้น

แต่ดูเหมือนว่าในวันนั้นจะมีเรื่องที่เลวร้ายเกิดขึ้น เพราะตอนนี้เมเดลีนคงได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเมเดลีนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็รู้ว่าเจเรมี่อยู่ที่นี่ตลอดเวลา แต่เธอไม่อยากพูดอะไรกับเขา ดังนั้นเธอจึงแกล้งหลับตลอดเวลาที่เขายังอยู่ที่นี่

เจเรมี่สัมผัสได้ถึงความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเขา ดังนั้นเขาจึงเดินออกไป

แต่เมเดลีนก็ไม่ได้คาดหวังว่าเฟลิเป้จะมาที่นี่ทันทีหลังจากที่เจเรมี่ออกไป

เขาวางช่อดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะ และดวงตาที่อ่อนโยนของเขาก็เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “เอวลีน ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ”

เฟลิเป้กล่าวขอโทษและจ้องมองเมเดลีนที่ตอนนี้กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง “ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่ผมไม่ได้ทำร้ายลิเลียนจริง ๆ”

“แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของผม แต่ผมก็ดูแลเธอราวกับว่าเธอเป็นลูกแท้ ๆ นะ ผมรักคุณ และรักลิเลียนด้วย”

เมเดลีนยิ้มอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นเธอก็แยกริมฝีปากซีดของเธอออกและพูดว่า “คุณไม่ได้รักฉัน คุณแค่ต้องการครอบครองฉัน คุณแค่ต้องการเอาชนะเจเรมี่”