บทที่ 741

เธอกลั้นหายใจ และรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่กำลังซึมผ่านกางเกงของเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่เย็นชาของเฟลิเป้ จากนั้นเธอก็หอบเสื้อผ้าของเธอ และเดินออกไปจากห้องช้า ๆ ขณะเก็บกดความเจ็บปวดเอาไว้

เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกชื่อของเขา ดังนั้นเธอจะกล้าคิดได้ยังไงว่าเขาจะสงสารเธอในเวลาแบบนี้

หลังจากที่เคธี่เดินออกไปจากห้องอย่างยากลำบากเพราะความเจ็บปวด เธอก็ใช้มือจับกำแพงไว้เพื่อพยุงตัวเองเดินกลับไปยังห้องของเธอ

นางซอว์เยอร์ แม่บ้านที่เพิ่งทำความสะอาดห้องเสร็จกำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่เมื่อเธอเห็นเคธี่เดินมาด้วยใบหน้าซีดเซียว นั่นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก

“คุณคะ นี่คุณ...”

“อย่าบอกเฟลิเป้นะ” เคธี่พยายามเปล่งเสียงออกไป “ได้โปรด คุณนายซอว์เยอร์ ช่วยพาฉันกลับห้องที”

นางซอว์เยอร์ไม่กล้าที่จะถามอะไรออกไปมากกว่านี้ เธอจึงรีบช่วยพาเคธี่กลับไปยังห้องของเธอ

แต่นางซอว์เยอร์ก็เข้าใจทันทีเมื่อเห็นรอยเลือดบนพื้น

หลังจากที่นางซอว์เยอร์ทำความสะอาดเลือดบนพื้นเสร็จแล้ว เธอก็เข้าไปในห้องของเคธี่ ภาพที่เธอเห็น คือ เคธี่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด และทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดเรี่ยวแรง

“คุณคะ คุณจะไม่ไปโรงพยาบาลจริงเหรอคะ? คุณจะไม่บอกคุณชายวิทแมนจริง ๆ เหรอคะ? หรือให้ฉันเรียกหมอให้คุณไหม?”

เคธี่ส่ายหัวและหลับตาลง “ขอบคุณนะคะ คุณนายซอว์เยอร์ แต่ฉันแค่อยากพักผ่อน”

นางซอว์เยอร์ไม่กล้าพูดอะไรมาก เธอจึงเดินออกไปทำงานต่อ

เคธี่จ้องมองไปยังเพดานที่ว่างเปล่าโดยไร้ซึ่งความรู้สึก แต่น้ำตาของเธอกลับไหลออกมาจากหางตา

จากนั้น ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอพบกับเฟลิเป้ที่ชายหาดก็ย้อนกลับมา

เขากำลังยืนมองทะเลด้วยความท้อแท้ ขณะเดินช้า ๆ ไปตามชายหาด

เธอวิ่งไปดึงเขาไว้และยิ้มให้เขา “สวัสดีค่ะ คุณชอบเปลือกหอยไหม? คุณอยากได้สักชิ้นไหมคะ”