บทที่ 740

“เฟลิเป้ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน แต่ตอนนี้ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว”

เมื่อเฟลิเป้ได้ยินเช่นนี้ เขาก็ถึงกับอึ้งไป

เจเรมี่อุ้มเมเดลีนที่กำลังเลือดออกไว้ และวิ่งไปที่รถซึ่งจอดอยู่ข้างถนนโดยไม่ลังเล

“ลินนี่ อดทนไว้นะ!” เขาวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาของเขา

เมเดลีนลืมตาที่พร่ามัวของเธอ เธอเห็นความกลัวและความกังวลอยู่ในนัยน์ตาของเจเรมี่

มันเหมือนกับตอนที่เธออาเจียนเป็นเลือดระหว่างงานหมั้นของเมเรดิธ

เมเดลีนเริ่มเข้าใจอย่างช้า ๆ เจเรมี่กำลังรู้สึกกลัว แต่เขากลัวอะไร? เขากลัวว่าเธอจะตายเหรอ?

ที่โรงพยาบาล

เจเรมี่นั่งอยู่นอกห้องฉุกเฉินขณะที่รู้สึกกระสับกระส่าย

แม้ว่ากระสุนจะกระทบไหล่ของเมเดลีนเท่านั้น แต่มันเป็นบาดแผลจากกระสุนปืนและไม่ใช่บาดแผลปกติ

หลังจากนั้นสักพัก การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น

แพทย์บอกเขาว่าเมเดลีนพ้นขีดอันตรายแล้ว และพวกเขาก็เอากระสุนออกไปด้วย อย่างไรก็ตาม บาดแผลบนไหล่ของเธอค่อนข้างลึก ดังนั้นเธอจึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะฟื้นตัวได้เต็มที่

หัวใจที่เต้นแรงของเจเรมี่รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยในขณะนี้

หลังจากย้ายเมเดลีนไปยังห้องพักผู้ป่วยปกติ เจเรมี่ก็อยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา

เมื่อมองดูใบหน้าที่ขาวซีดแต่งดงามของเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว

เขาไม่รู้ว่าเขาเริ่มอ่อนแอและเปราะบางลงเมื่อไร

บางทีอาจเป็นตอนที่เขารู้ว่าเขารักเธอเมื่อหนึ่งปีก่อน

…

เฟลิเป้กลับไปที่บ้านอย่างหมดหวัง เขายังคงลืมฉากนั้นไม่ได้ในตอนที่เมเดลีนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเจเรมี่

เธอบอกว่าเธอไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกด้วยการมอบชีวิตของเธอให้เขา แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง เธอกำลังพยายามจะช่วยเจเรมี่ไว้