บทที่ 739

หลังจากเสียงปืนที่ดังก้อง เมเดลีนก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ยื้อยุดกันอยู่ในความคิดของเธอ ในเวลาเดียวกัน มีเสียงกระแทกดังก้องอยู่ในจิตใจของเธอเช่นกัน และมันเป็น... เสียงรถชน

ในวินาทีถัดมา ความทรงจำมากมายเริ่มไหลย้อนกลับมาต่อหน้าต่อตาของเมเดลีน รวมถึงการที่เธอเคยรักคนที่ชื่อ เจเรมี่ วิทแมน อย่างโงหัวไม่ขึ้น แม้ว่าเขาจะเย็นชาและไร้หัวใจสำหรับเธอแค่ไหน แต่เธอก็ยังรักเขาอย่างสุดหัวใจ จากนั้นภาพที่เธอเห็นว่าตัวเองทำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่มีข้อแม้ ก็ปรากฏเข้ามาในสมองของเธอ

เธอจำได้

เธอจำได้ทุกอย่าง

เธอยังจำได้ว่าเธอเลิกเกลียดเจเรมี่ก่อนรถชนได้อย่างไร

วันนั้นที่หน้าบ้าน เธอได้ยินเจเรมี่บอกแจ็คสันอย่างจริงใจว่าเขารู้สึกเสียใจเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงใจบนใบหน้าของเขาทำให้เธอเลิกเกลียดชังเขา

'ฉันเลิกเกลียดเขาแล้ว'

ในที่สุดเมเดลีนก็เข้าใจ

ความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเจเรมี่หลังจากนั้นล้วนเป็นเพราะเฟลิเป้

เฟลิเป้…

เมเดลีนนึกไม่ออกว่าผู้ชายที่อ่อนโยนและใจดีอย่างเขาจะคิดวางแผนร้ายแบบนี้ได้อย่างไร

“เจเรมี่ คิดซะว่ากระสุนนัดเมื่อกี้เป็นการตอบแทนความสัมพันธ์ของเราละกัน ตอนนี้ฉันจะไม่อ่อนข้อให้แกอีกต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

น้ำเสียงเย็นชาของเฟลิเป้ดึงเมเดลีนกลับสู่ความเป็นจริง

เธอกลับมารู้สึกตัวและเห็นเฟลิเป้ชี้ปากกระบอกปืนสีดำไปที่หัวใจของเจเรมี่

พวกเขายืนใกล้กันมาก ดังนั้นเจเรมี่จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย หากเฟลิเป้ตัดสินใจที่จะยิงออกไป

หัวใจของเมเดลีนเริ่มเต้นผิดปกติ ในตอนนี้ เธอได้ยินเจเรมี่พูดอย่างใจเย็นว่า “ใช่ ฉันคิดถึงลิเลียนมาก แต่ก่อนที่ฉันจะเจอผู้ร้ายตัวจริงที่ฆ่าเธอ ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตายเด็ดขาด”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและดูมั่นใจอย่างยิ่ง

“เฮอะ” เฟลิเป้ เย้ยหยันและดวงตาของเขาดูมืดมนลง “ถ้าอย่างนั้นลองดูว่าแกจะเร็วกว่ากระสุนปืนของฉันรึเปล่า”

หลังจากเฟลิเป้พูดอย่างนั้น เขาก็เหนี่ยวไก

กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืนอย่างรวดเร็วดุจความไวแสง