บทที่ 738

“เฟลิเป้ นายกำลังพยายามจะสื่ออะไร? นายกำลังอวดฉันหรือไง?”

“ฮึ” เฟลิเป้เปล่งเสียงทางจมูก “ฉันแค่อยากจะบอกว่าตอนนี้เรื่องต่าง ๆ มาถึงจุดนี้แล้ว เราจำเป็นต้องมีทางออก ฉันจะรอแกตรงที่ที่ลิเลียนถูกฆ่าในอีกครึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ ถ้าแกมา ฉันจะให้บันทึกทั้งหมดของลิเลียนตั้งแต่ตอนที่เธอเกิด ถ้าไม่มาก็ทำเป็นว่าฉันไม่ได้โทรหาแล้วกัน”

เฟลิเป้วางสายก่อนที่เจเรมี่จะตอบ

เคธี่ยืนอยู่ข้างกำแพงห้องทำงานขณะที่ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผล

เธอครุ่นคิดก่อนจะกลับห้องของเธออย่างเงียบ ๆ

หลังจากไตร่ตรองแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์คำหนึ่งคำ...

เมเดลีนไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์มอนต์โกเมอรีหลังจากที่เธอจากไป

เธอเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ทุกอย่างรอบ ๆ ตัวเธอแม้จะเร่งรีบและคึกคักไปด้วยผู้คน แต่เธอก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

เธอไม่เคยคิดว่าเฟลิเป้จะสามารถทำสิ่งที่เลวร้ายเช่นนี้ได้

เมเดลีนรู้สึกว่าเรื่องนี้ไร้สาระ ผู้ชายที่บอกเธอว่าเขารักเธอกำลังทำสิ่งที่ทำร้ายเธอแทน

จู่ ๆ เธอรู้สึกถึงการสูญเสีย ความรักที่แท้จริง แท้ที่จริงแล้วมันเป็นแบบนี้เหรอ?

ทันใดนั้น เธอได้รับข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก เมื่อเธอดูข้อความ เธอก็เกิดความสงสัย

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เธอตัดสินใจไปยังสถานที่ที่ระบุไว้ในข้อความ

เมื่อเธอไปถึงที่นั่น เธอเห็นเจเรมี่และเฟลิเป้คุยกัน

มันค่ำแล้วและท้องฟ้าก็มืดครึ้ม จากนั้นฝนก็เริ่มตกปรอย ๆ ท่ามกลางความหนาวเย็น เมเดลีนเห็นพวกเขาอยู่ในสภาพที่เป็นศัตรูซึ่งกันและกัน ในตอนนี้พวกเขาดูเหมือนพร้อมที่จะต่อยกันตลอดเวลา

จากที่มองอยู่ไกล ๆ เธอได้ยินเจเรมี่พูดว่า “เฟลิเป้ ขอบันทึกของลูกสาวฉันด้วย”