บทที่ 744

อย่างไรก็ตาม เธอโทรหาแจ็คสันและบอกเขาว่าเธอจะไปทำธุรกิจ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้สงสัยอะไรเลย

“ลูกกลับมาทันเวลาพอดีเลยเอวลีน พ่อของลูกแนะนำให้เราไปเที่ยวกันเป็นครอบครัวเมื่อวานนี้ โดยคิดว่านั่นจะช่วยให้เราลืมเรื่องเลวร้ายในอดีตไปได้” เธอถอนหายใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายเพราะน้ำตาที่คลออยู่ข้างใน “ฉันรู้ว่ามันเจ็บนะ เอวลีน แต่เราไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าลิลลี่ได้จากไปแล้วได้”

เอโลอิสเอื้อมไปจับมือของเมเดลีนอย่างรักใคร่ในขณะที่เธอก็ยังคงไม่พูดอะไร

“เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ เอวลีน” จากนั้นเอโลอิสก็ดึงเมเดลีนเข้าไปในบ้าน

เมื่อกล่าวถึงเรื่องลิเลียน เมเดลีนก็รู้สึกถึงน้ำตา

เธอยืนอยู่กับที่และพูดอย่างสงบ “ความทรงจำของฉันกลับมาแล้ว”

เสียงฝีเท้าของเอโลอิสหยุดลงกะทันหัน

เมเดลีนรู้สึกได้ว่ามือของเอโลอิสเย็นลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังกลัว

เอโลอิสหันไปมองเมเดลีนอย่างไม่สบายใจ “คุณ… จำทุกอย่างได้ไหม เอวลีน?”

เมเดลีนพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ใช่ ทุกอย่าง"

“นั่นเยี่ยมมากเลย”เอโลอิสโล่งใจ แต่เธอก็ปล่อยเมเดลีนอย่างรวดเร็วด้วยความสำนึกผิด

เธอรู้ว่าเมเดลีนเกลียดพ่อแม่ของเธอก่อนที่เธอจะสูญเสียความทรงจำ เพราะเธอรู้ว่าพวกเขาทำร้ายเธอมากแค่ไหน แต่ในตอนที่เมเดลีนลืมเรื่องทั้งหมดนั้นไป เธอกลับเรียกพวกเขาว่า ‘แม่’ และ ‘พ่อ’ เอโลอิสรู้สึกซาบซึ้งอย่างมากที่มันเป็นแบบนั้น แต่เธอก็ไม่กล้าหวังอะไรมากไปกว่านี้ เธอแค่ผิดหวังและเสียใจ

“คุณจำทุกอย่างได้จริง ๆ เหรอเอวลีน?”

“ใช่ ทุกอย่าง” ดวงตาของเมเดลีนเบิกบาน “ฉันจำได้ว่าคุณสองคนตีและดูถูกฉัน เพื่อปกป้องเมเรดิธ ฉันจำได้ว่าคุณไม่สนใจความจริงทุกอย่าง เพียงเพื่อปกป้องการกระทำที่ชั่วร้ายของเธอและมาโทษฉันแทน”

เอโลอิสไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเอวลีน ความผิดนั่นทำให้เธอต้องการฝังตัวเองลงกับพื้น

“ฉันขอโทษเอวลีน ฉันเสียใจมาก…”

เอโลอิสกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ เธอยอมรับแล้วเงียบลง และเมื่อได้ยินสิ่งที่เมเดลีนพูดต่อ มันก็ยิ่งทำให้เธอตกใจ…

“ที่จริง ฉันจำทุกอย่างได้ และฉันก็ยังจำได้ว่าคุณรักฉันจริง ๆ และดูแลฉันในช่วงเวลาที่ฉันสูญเสียความทรงจำ ฉันเห็นความพยายามของคุณในการสร้างมันขึ้นมาเพื่อฉัน นั่นฉันก็จำได้เหมือนกัน”