บทที่ 745

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความไม่แยแสอะไรเลยบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเมเดลีนได้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

เขาได้แต่สวดอ้อนวอนที่จะได้เห็นความยินดีและความลังเลใจจากสายตาของเมเดลีน แต่ตอนนี้ราวกับว่าเขากำลังเผชิญกับหนองน้ำที่ดูนิ่งสงบเกินไป

เมเดลีนกัดริมฝีปากอย่างเงียบงัน “คุณตาบอดเพราะฉันคุณวิทแมน ดังนั้นตอนนั้นฉันจึงตัดสินใจช่วยคุณตอนที่คุณกำลังจะประสบอุบัติเหตุที่มหาวิทยาลัยเกลนเดล”

“คุณช่วยฉัน ตอนที่ฉันลื่นและตกลงไปในน้ำบนเกาะที่ฉันเกือบจะจม ดังนั้นครั้งนี้ฉันจึงช่วยคุณในตอนที่คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย”

เมเดลีนอธิบายถึงครั้งที่สองเธอยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเจเรมี่

“คุณเข้าใจแล้วใช่ไหม คุณวิทแมน? ฉันไม่ได้ทำเพราะความรัก ฉันแค่ไม่อยากเป็นหนี้คุณ”

เจเรมี่มึนงง เขาไม่อยากเชื่อเธอ

“ไม่ ลินนี่ นั่นไม่ใช่” เขาปฏิเสธมัน

“ไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณอยากให้มันเป็นยังไงล่ะ คุณวิทแมน?” เมเดลีนหัวเราะ “คุณคิดว่าฉันจะยังเป็นยัยโง่เง่าเมเดลีนที่รักคุณอยู่เหรอ?”

“ลินนี่” เจเรมี่มองเธอที่เขารักอย่างสุดซึ้ง “เราเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้เหรอ?”

"เริ่มต้นใหม่?" เมเดลีนทวนคำพูดนั้นด้วยปากของเธอก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา หลังจากนั้นครู่หนึ่งดวงตาของเธอก็มีน้ำตาคลอซึ่งตรงข้ามกับความต้องการของเธอ

“ได้โปรด ลินนี่ อย่าปฏิเสธผมเลย ถ้าคุณได้ความทรงจำกลับมา ผมสัญญาว่าคุณจะจำได้ว่าคุณเคยรักผมมากแค่ไหน”

เมเดลีนตอบอย่างไม่ใส่ใจในขณะที่เธอจ้องไปที่ความหวังอันเปี่ยมล้นในดวงตาของเจเรมี่ "บางที ที่ผ่านมาฉันรักคุณมากเกินไปเสียจนสูญเสียตัวเองไป จนถึงจุดที่ฉันไม่รู้สึกอะไรกับมันเลยและยินยอมรับมัน ทั้ง ๆ ที่คุณทำฉันเจ็บก็ตาม”

เจเรมี่รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังบีบแน่นอย่างเจ็บปวดขณะที่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ “ลินนี่…”

“แต่ฉันขอโทษนะ คุณวิทแมน ฉันจำไม่ได้ และฉันก็ไม่อยากจำเวลาที่คุณพูดถึงอีก” เธอซ่อนความจริงที่ว่าความทรงจำของเธอกลับมาแล้วไว้ เมเดลีนกล่าวต่อว่า “ลิเลียนจากไปแล้ว เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันได้ อย่าว่าแต่เริ่มต้นใหม่เลยคุณวิทแมน เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว”

เมื่อพูดจบแล้ว เมเดลีนก็หันหลังเดินจากไป

เจเรมี่ก้าวเข้าไปกอดเธอจากด้านหลัง

แม้ว่าจะรู้สึกอบอุ่นเพียงใด แต่ความอบอุ่นก็ไม่สามารถละลายหัวใจที่เยือกเย็นของเธอลงได้