บทที่ 746

แม้ว่าเฟลิเป้จะติดต่อหาเธอในตอนที่เธอไม่อยู่ แต่เมเดลีนก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปเลยสักครั้ง

ทว่า เจเรมี่ยังคงเงียบหายไป

ราวกับว่าเขาเข้าใจว่าเธอต้องการอะไร และไม่มารบกวนเธออีก

ไม่กี่วันหลังจากที่เธอกลับมา เมเดลีนก็เข้าไปจัดการกับงานของเธอก่อนที่จะนำเช็คพร้อมลายเซ็นและเอกสารสองสามฉบับไปที่บ้านพักของเฟลิเป้

เมื่อเธอมาถึงก็ดูเหมือนว่าเฟลิเป้จะไม่อยู่ เมเดลีนเดินเข้ามาและพบกับเคธี่ที่นั่งเศร้าอยู่บนโซฟา ผิวของเธอดูแย่มากและดูเหมือนว่าในตอนนี้สภาพจิตของเธอก็กำลังย่ำแย่ไปด้วย

“เธอสบายดีไหม เคธี่?” เมเดลีนเดินเข้าไปถาม

เคธี่กลับมามีสติและรับรู้ว่าเมเดลีนมาที่นี่ “เธอมาที่นี่ทำไม เอวลีน? เฟลิเป้ออกไปแล้ว”

“เรียกฉันว่าอีวี่สิ เคธี่”

เคธี่ถามออกไปอย่างสับสน "ทำไมล่ะ?"

เมเดลีนส่ายหัวและยิ้มเล็กน้อย “พูดเรื่องของเธอเถอะ เป็นยังไงบ้างเคธี่? ทำไมเธอดูโทรมจัง?”

"หืม? ฉันสบายดีนี่" เคธี่ยิ้มอย่างไม่มีความกังวลใด

โอ้ เธอจะอยากให้ใครสักคนมาพูดคุยเรื่องปัญหาของเธอได้อย่างไร นอกจากนั้นเมเดลีนก็แทบจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเท่าไหร่

นับตั้งแต่เฟลิเป้รู้ว่าเธอท้องและเธอแท้ง เขาก็ใช้วิธีลงโทษเธอทุกคืนด้วยกลิ่นอายของความโกรธที่ไม่มีสิ่งอื่นเจือปน

ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวจากการแท้ง

แม้ว่าเคธี่จะบอกว่าเธอสบายดี แต่เมเดลีนก็ไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปและถามออกไปอย่างใจดีว่า “ลูกของเธอมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? เธอสามารถบอกฉันได้นะ ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายใจ ฉันอาจจะช่วยได้”

ดวงตาของเคธี่แดงก่ำเมื่อกล่าวถึงเรื่องเด็กที่แท้งไปแล้ว “ลูกจากไปแล้ว”

เมเดลีนตกใจ “มันเป็นไปได้ยังไง?”

“บางทีเด็กคนนี้อาจไม่อยากเป็นลูกฉัน” เคธี่ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ และทันใดนั้น เธอก็เอื้อมมือไปจับมือเมเดลีนอย่างอ้อนวอน “ฉันอาจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเฟลิเป้ แต่เอวลีน ได้โปรด อย่าโกรธเขาอีกเลย ได้ไหม? เขารักเธอจริง ๆ รักจริง ๆ นะ!”

เมื่อเธอวิงวอนต่อเมเดลีน เฟลิเป้ก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเธอ