บทที่ 747

ไม่มีทางที่เมเดลีนจะไม่เข้าใจเรื่องที่เฟลิเป้บอกเป็นนัย แต่เธอกลับเพียงแค่จ้องมองสายตาที่แหลมคมของชายผู้นั้นอย่างไม่ยอมแพ้

“คุณหมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ เฟลิเป้? เพราะถ้าคุณทำแบบนี้ แสดงว่าฉันจะไม่ได้โทษคุณในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ คุณไม่เคยเป็นสุภาพบุรุษแบบที่ฉันคิดว่าคุณเป็นเลยสินะ”

สายตาของเฟลิเป้สลดลง มือของเขาที่เคยโอบเมเดลีนเริ่มคลายออก

สายตาของเมเดลีนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรีบดึงตัวออก “ฉันจะสืบว่าเกิดอะไรขึ้นกับลิเลียนและหาหลักฐานว่าใครเป็นคนทำ ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกสาวของฉันตายด้วยสาเหตุไม่ชัดเจนแบบนี้แน่”

“ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมไม่ได้ทำร้ายลิเลียน” น้ำเสียงของเฟลิเป้แน่วแน่ “คุณจะเชื่อคนที่ทำให้ชีวิตคุณเหมือนตกนรก มากกว่าคนที่ดึงคุณออกจากขอบเหวงั้นเหรอ เอวลีน?”

เมเดลีนไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเขา “คุณรู้ไหมว่าความแตกต่างที่สุดระหว่างคุณกับเจเรมี่คืออะไร?”

เฟลิเป้จ้องมองเมเดลีนอย่างสับสนขณะที่เมเดลีนหัวเราะคิกคัก

“คุณพูดถูก การกระทำของเขาไม่สามารถให้อภัยได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมรับความผิดพลาดของเขาและเต็มใจที่จะกลับใจเปลี่ยนแปลง เขาไม่เคยโยนความผิดให้ใครเลย”

สายตาของเมเดลีนกลายเป็นผิดหวังเมื่อเธอจ้องไปที่เฟลิเป้

“นั่นคือสิ่งแตกต่างที่สุดระหว่างคุณสองคน”

แล้วเธอก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เฟลิเป้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นในทุกย่างก้าวที่เมเดลีนเดินออกไป เปลวไฟแห่งความโกรธแผดเผาในอกของเขา เขารู้สึกโกรธเคืองมากขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป

“หึ ยอมรับความผิดพลาดงั้นเหรอ?” เฟลิเป้พูดอย่างเย้ยหยัน “เอวลีน ผมจะไม่ให้โอกาสเขาได้กลับไปหาคุณอีก ถ้าคุณไม่มาหาผม ก็อย่ามาโทษผมในสิ่งที่ผมกำลังจะทำ”

เคธี่ตามหาเฟลิเป้ หลังจากที่เธอเห็นเมเดลีนเดินออกไป

เมื่อเธอเดินเข้าไปในครัว เธอก็รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวของเธอลดลง ดวงตาของเธอรับรู้ได้ถึงความโกรธที่แสดงออกมาของเฟลิเป้ และเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

เธอกำลังสงสัยว่าเธอควรเข้าไปหาเขาไหม แต่แล้วเฟลิเป้ก็เห็นเธอก่อน