บทที่ 748

ดวงตาของเคธี่เป็นประกายในตอนที่เธอจ้องมองชายซึ่งกำลังยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้าของเธออย่างเหลือเชื่อ เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกสะกดจิตโดยชายคนนี้ ราวกับว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธเสน่ห์ของเขาได้เลย

“อย่ากังวลเลยเฟลิเป้ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ”

เฟลิเป้ยกริมฝีปากอย่างพึงพอใจก่อนที่จะปิดปากเคธี่ด้วยริมฝีปากของเขาอีกครั้ง

เขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน และอุณภูมิดูเหมือนเพิ่มขึ้นเมื่อผิวของพวกเขาสัมผัสกัน เสื้อผ้าตกเกลื่อนพื้นชิ้นต่อชิ้น ขณะที่ร่างกายของพวกเขาเกาะเกี่ยวและประสานแนบแน่นซึ่งกันและกัน

เคธี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในฝัน มันช่างหอมหวานเสียเหลือเกินจนทำให้เธออยากหลับตาและไม่ตื่นจากมันอีกเลย

…

เมื่อหุ้นทั้งหมดของมิสแอลเลดี้ถูกโอนไปยังเฟลิเป้ จึงทำให้เมเดลีนไม่ได้ดูแลร้านและไม่ใช่หัวหน้านักออกแบบของมิสแอลเลดี้อีกต่อไป

เธอใช้เวลาทุกวันจดจ่ออยู่กับการไปรับและส่งแจ็คสันไปกลับจากโรงเรียน ในขณะที่เวลาว่างของเธอถูกใช้เพื่อสืบหาการตายของลิเลียน

เธอต้องการเริ่มต้นจากเฟลิซิตี้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะหายวับไปในอากาศและหาไม่พบเลย

หลังจากส่งแจ็คสันไปโรงเรียนอนุบาลในวันนี้ เมเดลีนก็เดินทางมาถึงโรงแรมที่เฟลิซิตี้เคยพักอยู่

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ แต่ทางโรงแรมก็ยังปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น

โรงแรมทำได้ดีในเรื่องการรักษาความลับของข้อมูลลูกค้า แต่ก็ทำให้เมเดลีนไม่มีโอกาสในการสืบเลย

จู่ ๆ เจเรมี่ก็ปรากฏตัวขึ้น

ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำ ออร่าของชายหนุ่มเปล่งประกายด้วยความสง่างาม

เป็นเวลากว่าสองสัปดาห์แล้วที่เธอกับเขาไม่ได้เจอกัน และดูเหมือนว่าเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่ในช่วงเวลานั้น

เมื่อเห็นเขา ผู้จัดการล็อบบี้ก็เข้าไปหาเจเรมี่พร้อมกับทักทายอย่างสุภาพ “มีอะไรให้ช่วยไหมครับ คุณวิทแมน?”