บทที่ 762

เฟลิซิตี้ไม่มีเวลาตอบกลับ เมื่อเสียงที่น่าดึงดูดของเจเรมี่ได้เล็ดลอดออกมาจากข้างใน “ใครเหรอ?”

สีหน้าของเฟลิซิตี้เปลี่ยนเป็นเหนื่อยหน่ายและหงุดหงิดทันที “ทำไมเธอถึงมาที่นี่อีก คุณมอนต์โกเมอรี? ฉันเคยบอกคุณหลายครั้งก่อนหน้านี้แล้ว ว่าฉันเป็นคนที่เจเรมี่รัก เป็นเพราะเราดูคล้ายกัน มันเลยทำให้เจเรมี่ชอบเธอแทนที่จะเป็นฉัน ตอนนี้เจเรมี่กับฉันกลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว เพราะอย่างนั้นได้โปรดหยุดรบกวนเราได้ไหม?”

ณ จุดนั้นเมเดลีนมั่นใจว่าเฟลิซิตี้กำลังแสดงอยู่ เธอต้องการฉีกหน้ากากของผู้หญิงคนนั้นออก แต่ทันใดนั้นเองเธอก็เหลือบไปเห็นเจเรมี่

เจเรมี่จ้องมาที่เมเดลีนอย่างสงบด้วยดวงตาดอกท้อที่ล้ำลึกและกำลังคิดวิเคราะห์ของเขา ก่อนจะละสายตาไปมองเฟลิซิตี้ขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เก็บของของคุณเร็วเข้า อีกสามชั่วโมงจะถึงเวลาของเที่ยวบินกลับไปเกลนเดลของเราแล้ว”

"ได้ค่ะ" เฟลิซิตี้พยักหน้า รอยยิ้มยั่วยวนใจของเธอชัดขึ้นไปอีก

เมเดลีนแทบไม่เชื่อสายตาของเธอขณะมองดูเจเรมี่ที่ดูไม่สนใจเธอเลย ทั้งเขายังปิดประตูใส่ใบหน้าที่ประหลาดใจของเธอโดยไม่ได้เธอมองด้วยซ้ำ

เขาไม่เพียงแต่จำเธอไม่ได้เท่านั้น แต่เขายังเย็นชาและดูถูกเหยียดหยามเธออีกด้วย

มันเตือนเธอว่าเมื่อก่อนเขาเป็นอย่างไร

แต่เมื่อเทียบกับคนโหดเหี้ยมที่เขาเคยเป็น เห็นได้ชัดว่าเขาในตอนนี้ยังคงรักเธออย่างสุดซึ้ง

เมเดลีนรู้ว่าที่เจเรมี่ทำลงไปแบบนี้มันต้องมีเหตุผลของมัน เธอจึงนั่งแท็กซี่ไปที่คฤหาสน์เบบี้ บรีท เพื่อตามหาเฟลิเป้โดยไม่ลังเลอะไร

เฟลิเป้อยู่ที่คฤหาสน์จริง ๆ ที่ในสวนชายคนนั้นกำลังนั่งจิบชาดำและอ่านหนังสือในมืออย่างสบาย ๆ

เมเดลีนยืนต่อหน้าเขาและพูดอย่างห้วน ๆ “เครื่องบินตก คนหาย และคนตายทั้งหมดนี้ล้วนไม่ใช่เรื่องจริง คุณให้เฟลิซิตี้และบอดี้การ์ดของคุณลากฉันเข้าไปในรถ เพื่อที่ฉันกับเจเรมี่จะได้ไม่เจอกัน คุณแยกเราเพื่อให้คุณสามารถทำตามที่คุณต้องการได้ใช่ไหม?”

เฟลิเป้วางถ้วยน้ำชาลงอย่างไม่ใส่ใจ ในขณะที่ท่าทีเขายังคงไม่สะทกสะท้านอะไร “คุณคงเจ็บปวดที่หัวใจของคุณมากแน่ ๆ เมื่อรู้ว่าเขาตายใช่ไหม หืม?”

เฟลิเป้เยาะเย้ยความเงียบของเมเดลีน “ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะยังคงรักเขามากขนาดนี้เอวลีน” เขายืนและเอนตัวไปทางเมเดลีน น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและมีเสน่ห์เมื่อพูดว่า “มันต้องเจ็บสินะ หืม? การมองดูคนที่คุณรักเมินเฉยต่อคุณอย่างสุดซึ้งเพื่อจะปกป้องผู้หญิงคนอื่น”

“ตอนนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าผมรู้สึกอย่างไร เอวลีน?”

เมเดลีนเข้าใจมันไม่มากก็น้อย “คุณทำอย่างนั้นทั้งหมดเพื่อที่เจเรมี่และฉันจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ? คุณยังฆ่าลิเลียน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เรียกคุณว่าพ่อของเธอ เพียงเพื่อให้ได้สิ่งที่คุณต้องการ!”