บทที่ 763

ดวงตาของเมเดลีน เป็นประกายวาบด้วยความหวัง จากคำตอบของ เจเรมี่ “คุณจำฉันได้ไหม เจเรมี่? แล้วทำไมคุณถึง...”

“เฟลิซิตี้บอกผมว่าคุณเป็นแฟนตัวยงของผมที่ยอมทำศัลยกรรมเพื่อให้ดูเหมือนเฟลิซิตี้เพียงเพื่อให้ผมสนใจ”

ในตอนแรกเมเดลีนคิดว่าเจเรมี่พูดคำเหล่านี้ เพื่อที่เข้าใกล้เฟลิซิตี้เพื่อที่เขาจะได้สืบหาความจริงว่าเธอเป็นใครมาจากไหน เธอคิดว่าเขาแค่แกล้งทำเป็นจำเธอไม่ได้ แต่คำตอบของเขาพิสูจน์แล้วว่าเธอคิดผิด

เมเดลีนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับความจริงเมื่อเธอจ้องเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเจเรมี่ เจเรมี่ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอจำเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ผมหวังว่าคุณจะมีเหตุผลมากกว่านี้ คุณผู้หญิง ความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่บังคับกันไม่ได้ แม้ว่าคุณจะทำศัลยกรรมเพื่อให้ดูเหมือนเฟลิซิตี้ แต่ความจริงที่ว่าคุณไม่ใช่คนที่ผมรักมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” เจเรมี่พูดเสริม

เขาปล่อยมือของเมเดลีนออก เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

การปฏิเสธอย่างเย็นชาของเขาแบบนั้นเป็นวิธีที่เขาเคยใช้มาก่อน

เมเดลีนมองดูเขาที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรให้คุณลืมฉันและคิดว่าคนที่คุณรักคือเฟลิซิตี้ แต่สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปคือความจริง เจเรมี่ ตั้งแต่เราพบกันครั้งแรกเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว คนคนเดียวที่คุณห่วงใยคือฉัน”

“ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เราทั้งคู่ต่างก็ตกเป็นเหยื่อของอุบายและแผนการของอีกฝ่าย คุณเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ทำให้ครอบครัวของเราแตกแยก และด้วยเหตุนี้ คุณจึงคุกเข่าต่อหน้าฉันและขอโทษฉันด้วย ฉันให้โอกาสคุณในการชดใช้ วันนี้คุณจะทำผิดพลาดแบบเดิมอีกครั้งจริง ๆ เหรอ?”

เมเดลีนเดินเข้าไปหาเขา

“ฉันสามารถบอกคุณได้อย่างมั่นใจเลยนะ เจเรมี่ ว่าคุณจะเสียใจกับทุกสิ่งที่คุณทำและพูดกับฉันตอนนี้หากคุณตื่นขึ้นมาในวันหนึ่งและนึกถึงอดีตที่เราผ่านมาด้วยกัน”

รอยเท้าของเจเรมี่หยุดลงที่คำว่า 'เสียใจ'

นิ้วของเขากำลังจะเปิดประตู แต่ดูเหมือนมันจะแข็งทื่อไปกลางอากาศ

เมื่อรู้ว่าเจเรมี่ดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของเธอ เมเดลีนจึงเดินไปยืนข้างหลังเขา “คุณปฏิเสธที่จะเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดตอนนั้น เจเรมี่ คุณจะปฏิเสธฉันอีกแล้วเหรอ?”

"เชื่อเหรอ" เจเรมี่ครุ่นคิดสองพยางค์บนลิ้นของเขา เขาหน้าบึ้งแล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก