บทที่ 774

เมเดลีนนั่งอยู่หน้ากระจกและแต่งหน้าให้ตัวเองเบา ๆ เธอค่อย ๆ รวบผมยาวทั้งสองข้างออกอย่างนุ่มนวล และสุดท้ายเธอก็สวมชุดแต่งงาน

"แม่ครับ แม่สวยมาก แม่เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย"

แจ็คสันกะพริบตากลมโตและแววใสราวกับกระจกของเขา ในสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความรัก

เมเดลีนยิ้มและยื่นมือไปแตะปลายจมูกของแจ็คสัน "หนูเป็นขนมปังน้อยที่น่ารักที่สุดที่แม่เคยเห็นมา"

"ผมไม่ใช่ขนมปัง ผมเป็นลูกของแม่กับพ่อ" แจ็คสันพูดแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

เมื่อมองดูใบหน้าที่เรียบง่ายและน่ารักของเขา หัวใจของเมเดลีนก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

'ลิเลียน ถ้าวันนี้ลูกยังอยู่ที่นี่ ครอบครัวของเราคงจะมีกันครบสี่คน'

เมเดลีนเดินไปเปิดประตู เมื่อช่างแต่งหน้าเห็นว่าเมเดลีนแต่งหน้าด้วยตัวเองใหม่ เธอจึงรู้สึกประหลาดใจ “คุณมอนต์โกเมอรี เกิดอะไรขึ้นกับสไตล์และการแต่งหน้าของคุณ...”

“ฉันลองชุดแต่งงานดู แล้วคิดว่าสไตล์ก่อนหน้านี้มันไม่เหมาะเท่าไร ฉันก็เลยแต่งหน้าใหม่”

ช่างแต่งหน้าพยักหน้าเข้าใจและไม่กล้าพูดอะไรเกี่ยวกับเมเดลีนอีก เขาเพียงแค่มองไปที่ใบหน้าของเมเดลีน และใบหน้าของเธอก็แสดงความประหลาดใจอย่างเก็บไม่อยู่ “คุณมอนต์โกเมอรี คุณแต่งหน้าแบบนี้แล้วสวยมากจริง ๆ ฉันคิดว่าคุณดูสวยกว่าก่อนหน้านี้มากเลยค่ะ”

เมเดลีนยิ้ม "ขอบคุณค่ะ"

สไตลิสต์ไม่ลังเลที่จะเข้าไปช่วยเมเดลีนในการจัดแต่งชุดแต่งงานให้เข้าที่ ก่อนที่จะสวมผ้าคลุมให้เธอ

เมื่อมองดูตัวเองในกระจก เมเดลีนก็รู้สึกถึงความทรงจำเมื่อก่อน

เธอนึกถึงภาพครั้งที่เธอแต่งงานกับเจเรมี่อีกครั้ง ในเวลานั้นเธอมีความปรารถนา และความปรารถนาเดียวของเธอ คือ แค่รักเขาและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขร่วมกันกับเขา

แต่วันเวลาเหล่านั้นดูเหมือนจะมาถึงได้ยากเกินไป

แม้แต่ตอนนี้เอง เธอก็ยังทำไม่สำเร็จ

"คุณพร้อมไหม?" เจเรมี่เดินเข้ามาทางประตู ดูเหมือนว่าเขาคงจะรอนานมากแล้ว เขาจึงใจร้อนเล็กน้อย

เมเดลีนหันไปหาเขา ในทันทีที่พวกเขาสบตากัน สายตาของเจเรมี่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ขณะที่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเมเดลีน

ผ้าคลุมหน้าบางเบาเหมือนในฝันคลุมศีรษะของเธอไว้ แต่มันแทบจะปิดบังรูปลักษณ์ที่สวยงามราวภาพวาดของเธอไม่ได้เลย

เขารู้สึกหลงใหลเธออย่างที่สุดจะบรรยาย และดูเหมือนว่าหัวใจของเขาจะถูกกระตุ้นโดยบางสิ่งบางอย่าง

เมเดลีนหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาถือและเดินเข้าไปหาเขา “เจเรมี่ ฉันพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ”