บทที่ 775

ขณะที่เมเดลีนยื่นมือออกพร้อมที่จะรับแหวนแต่งงานจากเจเรมี่ เธอเห็นเฟลิเป้เดินเข้ามาหาพวกเขา

ดูจากท่าทางของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มาเพื่ออวยพรเป็นแน่แท้

เขาจะมาอวยพรเธอและเจเรมี่ไปทำไม?

เมเดลีนที่สวมผ้าคลุมหน้าและยืนบนเวที ทำให้เฟลิเป้ไม่รู้ว่าเป็นเธอเหมือนกัน แค่คิดว่าเธอคือเมเรดิธ

เมื่อเขาเดินเข้าไป เขาก็เห็นผู้อาวุโสวิทแมนกำลังจ้องมองเขาอย่างจริงจัง เฟลิเป้หัวเราะอย่างไม่สนใจอะไร

“ทำไมคุณทำหน้าตาแบบนั้นล่ะ วันนี้เป็นวันดีที่เจเรมี่จะได้แต่งงาน คุณไม่มีความสุขเหรอครับ?”

“มีความสุขงั้นเหรอ เฟลิเป้ นายคิดว่าชายชราคนนี้จะยังมีความสุขเมื่อเห็นนายอีกเหรอ” คาเลนตกตะลึง

วินส์ตันคว้าตัวเธอไว้และหันหน้าไปหาเฟลิเป้อย่างสงบ “เฟลิเป้ คุณไม่จำเป็นต้องให้ของขวัญอะไรทั้งนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ออกไปซะ”

เฟลิเป้หัวเราะและยื่นเอกสารไปให้ “ของขวัญของผม คือ โฉนดของคฤหาสน์วิทแมน คุณไม่ต้องการมันจริง ๆ เหรอ?”

เมื่อคาเลนได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น “นี่เป็นโฉนดของคฤหาสน์วิทแมนจริงเหรอ?”

“ถึงจะใช่ เราก็ไม่ต้องการมัน ออกไปซะ!” วินส์ตันปฏิเสธในทันทีและคว้าตัวคาเลนผู้ที่อยากจะก้าวไปหาอีกฝ่ายเอาไว้ “เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะมามอบของขวัญให้เจเรมี่ มันคงเป็นกับดัก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คาเลนก็จ้องไปที่เมเดลีนและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เฟลิเป้ก็คงจะไม่เอาคฤหาสน์วิทแมนและบริษัท วิทแมนไป เป็นไปได้อย่างไรที่ตอนนี้ฉันจะไปทำสปาก็ยังไม่ได้เลย? ใครจะรู้เจเรมี่อาจโดนยาแห่งความรักอะไรซักอย่าง จนตอนนี้เขายังโงหัวไม่ขึ้นเลยมั้ง!?”

แม้ว่าวินส์ตันจะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ใส่ใจที่จะตำหนิคาเลนในตอนนี้

เฟลิเป้เดินผ่านนายท่านอาวุโสวิทแมนและเดินตรงไปหาเจเรมี่

แม้ว่าเขาจะยิ้มอย่างอบอุ่น แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความก้าวร้าว “เจเรมี่ วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับนายที่จะแต่งงานกับคุณเฟลิซิตี้ วอล์คเกอร์ ในฐานะอาของนาย ฉันไม่มีอะไรจะมอบให้ นายเป็นคนที่ผู้อาวุโสเคารพนับถือที่สุด ดังนั้นฉันจะมอบโฉนดคฤหาสน์วิทแมนให้กับนาย"

เจเรมี่มองเฟลิเป้อย่างเย็นชา “ผมจะไม่รับน้ำใจนี้ของคุณ อีกอย่างนะ คุณคิดผิดแล้ว เจ้าสาวของฉันไม่ใช่เฟลิซิตี้ วอล์คเกอร์”