บทที่ 780

เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นชายชรามองเธอด้วยความเป็นห่วง

“คุณปู่คะ ฉันดีใจที่ได้เป็นครอบครัวเดียวกับคุณอีกครั้งนะคะ”

ผู้อาวุโสวิทแมนยกมือขึ้นเพื่อจับบ่าของเมเดลีน “หลาน ปู่ก็มีความสุขมากเช่นกัน ขอบคุณที่ให้โอกาสเจเรมี่อีกครั้งนะ”

“เจเรมี่ได้รับโอกาสครั้งนี้เพราะตัวของเขาเอง ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ”

เธอหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา ชายคนนั้นเข้าหาเธออย่างกล้าหาญซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ได้นึกถึงความปลอดภัยของตัวเองเลย ความจริงใจและความเสียใจของเขา… เธอได้เห็นหมดแล้ว

เมเดลีนเพิ่งรู้สึกตัวว่าเจเรมี่ไม่ได้อยู่ที่นี่

ในตอนเช้าแบบนี้เขาจะไปที่ไหนได้?

เมเดลีนเดินไปอีกฟากหนึ่งและโทรหาเจเรมี่ และหลังจากที่เขารับสายเธอ เธอก็ถามทันทีว่า “เจเรมี่ คุณอยู่ที่ไหน?”

เธอถามคำถามออกไปและนิ่งฟังรอคำตอบของเจเรมี่ แต่เธอกลับได้ยินเสียงของเมเรดิธจากปลายสาย “เจเรมี่ ฉันกลัวมากที่จะอยู่ในโรงแรมเพียงลำพัง ฉันจะตายถ้าคุณทิ้งฉันไป อยู่กับฉันได้ไหม?”

นิ้วของเมเดลีนจับโทรศัพท์แน่นขึ้น เจเรมี่ออกไปตอนเช้าเพื่อไปหาเมเรดิธอย่างนั้นเหรอ?

ก่อนที่เจเรมี่จะทันได้พูดอะไร เมเดลีนก็วางสายและขับรถไปยังโรงแรมที่เมเรดิธพักอยู่

เธอพบผู้จัดการคนก่อนและขอบัตรห้องพักของเมเรดิธทันที

เมื่อเดินไปถึงหน้าห้อง เมเดลีนก็รูดบัตรอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเสียงรูดบัตร เมเดลีนเดินเข้าไปเห็นเมเรดิธกำลังกอดเจเรมี่แน่น

เธอกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างเจ็บปวด ราวกับว่าตัวเองเป็นดอกไม้เล็ก ๆ สีขาวน่าสงสาร

เมเดลีนคุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้นกับพฤติกรรมเจ้าวางแผนนี้

สีหน้าของเจเรมี่เฉยเมยและเจือความร้อนใจเล็กน้อย

เมื่อเมเรดิธเห็นเมเดลีนเดินเข้ามา เธอจึงยกริมฝีปากสีแดงขึ้นเงียบ ๆ และยิ้มเยาะเย้ย

อย่างไรก็ตามเมเดลีนเองก็ไม่ได้สุภาพกับเธอเลย เธอก้าวไปข้างหน้าและจับมือของเมเรดิธที่กอดเจเรมี่แน่นแล้วผลักเธอออกไป

เมเรดิธแกล้งทำเป็นตกใจ “เอวลีน เธอจะทำอะไร...”