บทที่ 782

ผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง เคธี่ก็เดินลงบันไดมา “อีวี่ ฉันยกเลิกการสะกดจิตของเจเรมี่แล้วนะ ตอนนี้เขากำลังนอนพักอยู่ ในตอนที่เขาตื่นขึ้นมา เขาจะสามารถจำได้ว่าเขารักเธอมากขนาดไหน”

เมเดลีนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “ขอบคุณนะเคธี่”

เคธี่ยิ่งรู้สึกละอายมากขึ้นไปอีก “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันแค่พยายามจะชดเชยก็เท่านั้น”

“อีวี่ งั้นฉันไปก่อนนะ ฉันขอให้เธอกับเจเรมี่มีความสุขมาก ๆ นะ”

"เคธี่ เดี๋ยวก่อน" เมเดลีนเรียกเธอเอาไว้ “เธอบอกฉันทางโทรศัพท์ว่าเธอกำลังจะไปแล้ว เธอจะไปไหน เธอจะไปจากเกลนเดลใช่ไหม?”

"ใช่แล้วล่ะ" เคธี่บังคับตัวเองให้ยิ้มออกมา “เฟลิเป้ยอมให้ฉันได้อยู่กับคนที่ฉันชอบแล้ว ฉันเลยตัดสินใจตามหาเขา ฉันหวังว่าวันหนึ่งเราจะเป็นเหมือนคุณกับเจเรมี่ ดูแลกันไปตลอดชีวิต จนกระทั่งตายจากกันไป”

เธอยิ้มอย่างอิจฉา แต่ดวงตาของเธอกลับเป็นสีแดง

“ลาก่อน อีวี่ นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้พบกัน”

หลังจากที่เคธี่พูดคำสุดท้ายนี้ เธอก็หันกลับไป

เมเดลีนยังคงรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธออยากจะถามต่อ แต่ทันใดนั้น เธอได้ยินเจเรมี่เรียกชื่อเธอจากชั้นบน

เธอมองดูเคธี่ผลักประตูร้านกาแฟ ร่างผอมบางของเธอปะทะเข้ากับลมหนาว ขณะที่ร่างของเธอค่อย ๆ เดินออกไป…

เมเดลีนรู้สึกว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของเธอกับเคธี่

เธอรีบเดินขึ้นไปชั้นบนทันที และเมื่อเธอไปถึงขั้นสุดท้าย เธอก็ก้าวพลาดไปเนื่องจากความวิตกกังวลของเธอ

เมื่อร่างกายของเธอเอียงไม่สมดุล เมเดลีนก็ถูกแขนที่แข็งแรงคู่หนึ่งโอบเอวของเธอเอาไว้แน่น

ด้วยความแรงเพียงเล็กน้อย ชายคนนั้นก็ดึงเธอไปใกล้ตัวเขาได้อย่างปลอดภัย

กลิ่นหอมเย็นที่คุ้นเคย เมเดลีนลืมตาขึ้นทันทีและเห็นเจเรมี่กำลังจ้องมองเธออย่างอ่อนโยน

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสน่หา

“เจเรมี่?” เมเดลีนเรียกเขา หัวใจของเธอเต้นรัวเล็กน้อย