บทที่ 784

[เฟลิเป้ คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันว่าการรักและการถูกรักมันไม่เหมือนกัน เอวลีน มอนต์โกเมอรี รัก เจเรมี่ วิทแมน ฉันหวังว่าคุณจะหยุดหมกมุ่นเรื่องของเธอได้สักทีนะคะ ลาก่อนนะ เฟลิเป้ จากนี้ไปจะไม่มีผู้หญิงที่ชื่อ เคธี่ คอยรบกวนคุณอีกต่อไปแล้ว]

หลังจากเห็นข้อความนั้น อารมณ์ที่ซับซ้อนก็ปะทุขึ้นในสายตาของเฟลิเป้

เขาไม่ได้อนุญาตให้เธอขัดคำสั่งของเขา เธอทำลายการสะกดจิตของเจเรมี่โดยไม่ได้รับอนุญาต

ยิ่งกว่านั้น เขายังไม่อนุญาตให้ผู้หญิงที่เอาแต่พูดว่าเธอจะอยู่กับเขาและคอยกวนใจเขาตลอดไปให้หายไปจากโลกของเขาแบบนี้

…

ณ คฤหาสน์วิทแมน

ผ่านไปกว่าครึ่งปีทำให้มีวัชพืชมากมายขึ้นตรงลานบ้าน

คนใช้กำลังทำความสะอาดสถานที่ตามคำสั่ง

“ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้มาที่นี่อีกครั้ง” ผู้อาวุโสวิทแมนถอนหายใจ “ฉันคิดว่าจนฉันตายฉันก็คงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้วซะอีก”

“คุณปู่คะ ร่างกายของคุณปู่ก็ฟื้นตัวได้ดี คุณปู่อายุยืนแน่นอนค่ะ” เมเดลีนอวยพรให้เขาอย่างจริงใจ

“ฉันดีใจมากที่ได้เจอเธอกับเจเรมี่อีกครั้ง” ผู้อาวุโสวิทแมนยิ้มให้เมเดลีนด้วยความโล่งใจ ก่อนจะหันไปมองเจเรมี่อย่างจริงจัง “ถ้าแกกล้าทำให้เมเดลีนเสียใจอีกครั้ง คราวนี้ฉันจะไม่นับแกเป็นทายาทของตระกูลวิทแมนอีก”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เจเรมี่ก็หันไปมองเมเดลีน “อย่ากังวลไปเลยครับคุณปู่ จากนี้ไปผมจะเชื่อฟังหลานสะใภ้ของปู่ และจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด”

เมเดลีนเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย “ฉันจะถือว่าฉันเคยได้ยินคำพวกนี้มาก่อนละกัน”

ผู้อาวุโสวิทแมนหัวเราะเล็กน้อยก่อนสั่งวินส์ตันให้เข็นเขาเข้าไปในบ้าน

เมเดลีนก้าวไปข้างหน้าเพื่อตามชายชราไป แต่เธอก็ถูกเจเรมี่รั้งไว้ “ลินนี่ ฉันฝันไปหรือเปล่า?”

“อยากให้ฉันลองตบดูไหมล่ะ จะได้รู้ว่าฝันไปหรือเปล่า?”

“ได้” เจเรมี่ตอบสั้น ๆ

เมเดลีนยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงมัน ในตอนที่เธอกำลังจะตบแก้มเขา เธอตบเพียงเบา ๆ “เป็นยังไงบ้าง? ตื่นหรือยัง? เจ็บไหมล่ะ?”

“หน้าผมไม่เจ็บเลย แต่หัวใจผมเจ็บ” เจเรมี่จับมือเมเดลีนเอาไว้ เขาไม่กล้าที่จะนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้น ในตอนที่เขาทำทำร้ายเธออย่างโหดเหี้ยม และทำร้ายเธอเพื่อเมเรดิธ

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในตอนนั้นเมเดลีนจะตบเขาให้สุดแรง