บทที่ 785

เมเดลีนรีบเดินไปที่โต๊ะและหยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมา

เฟลิเป้มองดูปฏิกิริยาที่ตื่นเต้นของเมเดลีนและหัวเราะอย่างเฉยเมย

“ผมเคยพูดไปแล้ว ว่าผมจะไม่ทำอะไรที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด ตอนนี้คุณเห็นหรือยัง?”

เมเดลีนมองดูร่างเล็ก ๆ ที่มีชีวิตชีวาและร่าเริงสดใสซึ่งแสดงอยู่ในวิดีโอกล้องวงจรปิด ขณะที่น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา อารมณ์ของเธอในขณะนี้หาใดเปรียบไม่ได้เลย

“เฟลิเป้ วิทแมน นี่มันคือที่ไหน?!” เธอถามกดดันเขา

อย่างไรเสียเฟลิเป้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะบอกเธออยู่แล้ว เขาเดินไปหาเธอและยกมือขึ้น ทันทีที่นิ้วเรียวของเขาแตะแก้มของเมเดลีน เธอก็สะบัดหน้าหลบทันที

เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ รอยยิ้มที่มืดมนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “คุณยังจำเรื่องที่คุณสัญญากับผมในตอนนั้นได้ไหม? คุณบอกว่าจะพาลิเลียนตามผมกลับไปที่เมืองเอฟ เพื่อใช้ชีวิตที่สงบสุขหลังจากการแก้แค้นของเธอ ผมรอวันนั้นมาตลอด แต่คุณก็ผิดสัญญา”

เมเดลีนมองเข้าไปในดวงตาสีดำของเฟลิเป้อย่างตรงไปตรงมา “ใจคุณรู้ดีที่สุด ว่าทำไมสิ่งต่าง ๆ ถึงเป็นแบบนี้”

“หึ” เฟลิเป้หัวเราะเยาะ “ผมทำเพื่อคุณมามากพอแล้ว”

“คุณทำเพื่อตัวเอง คุณแค่ไม่อยากแพ้เจเรมี่” เมเดลีนจ้องไปยังชายผู้ที่ค่อย ๆ มีสีหน้าเศร้าหมองด้วยความผิดหวัง “ตอนแรกฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณจริง ๆ และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยอมให้ลิเลียนเรียกคุณว่าพ่อ แต่คุณทำให้ฉันแปลกใจและผิดหวังจริง ๆ”

สีหน้าของเฟลิเป้เย็นชาลงทันทีหลังจากฟังคำพูดของเมเดลีน แม้แต่สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

“เฟลิเป้ คุณจะบอกฉันได้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?” เมเดลีนถาม ขณะชี้ไปที่วิดีโอบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

เฟลิเป้เหลือบดวงตาเย็นเยียบของเขาขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกก็ได้ แต่ก่อนอื่น คุณต้องตามผมกลับไปที่เมืองเอฟ และเป็นผู้หญิงของผม แล้วก็ห้ามเจอกับเจเรมี่อีก”

เมเดลีนไม่สามารถยอมรับคำขอดังกล่าวได้อย่างแน่นอน “เฟลิเป้ ถ้าคุณยืนกรานที่จะอยู่กับฉันเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคุณยังเด็ก ฉันก็บอกคุณแล้วว่า ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อนจริง ๆ ฉันใช้เวลาอยู่กับเจเรมี่ที่เอพริลฮิลล์ตอนฉันอายุสิบขวบเท่านั้น”

เฟลิเป้ขมวดคิ้วแน่น "คุณนั่นแหละ ผมจะไม่มีวันลืมเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีลักยิ้มน่ารักทั้งสองข้างเวลาเธอยิ้มได้หรอก”

“มีผู้หญิงจำนวนมากบนโลกนี้ที่มีลักยิ้มเหมือนฉัน เคธี่เองก็มีลักยิ้มเหมือนกันเวลาเธอยิ้ม แล้วแบบนี้มันหมายความว่าไง?”