บทที่ 786

มีความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้จากความทุกข์ทรมานของเธอ

ทำไมมันถึงเป็นเรื่องยากเสมอ? เธอแค่อยากที่จะใช้ชีวิตแสนเรียบง่ายและสงบสุขกับคนรักของเธอเท่านั้น

เฟลิเป้กลับมาที่ห้องของเคธี่และยืนอยู่ข้างหน้าต่างทรงฝรั่งเศส เมื่อเห็นร่างของเมเดลีนซึ่งกำลังล่าถอยไป เขาก็ดึงผ้าผูกผมของเคธี่มาพันรอบ ๆ ระหว่างนิ้วขณะที่สายตาของเขาก็จ้องมองอย่างลึกซึ้ง

“เธอขอให้ฉันปล่อยให้เอวลีนและเจเรมี่อยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ฉันจะไม่ทำ ถ้าเธออยากจะหยุดฉัน งั้นก็มาหยุดฉันเองสิ เธอได้ยินไหม?”

เขามองไปที่ผ้าผูกผมและออกคำสั่ง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาหาเขากลับมีเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระวนกระวายของเขาเท่านั้น

หิมะเริ่มตกลงมาอีกครั้งในค่ำคืนฤดูหนาว

เมเดลีนนอนอยู่บนเตียงเงียบ ๆ หลังจากที่อาบน้ำ

หัวของเธอเต็มไปด้วยวิดีโอเรียลไทม์ที่เธอได้เห็นที่บ้านของเฟลิเป้พร้อมกันกับคำขู่ของเขา

เธอหลับตา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสงบ

เฟลิเป้ ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้?

เมเดลีนเศร้ามาก เธอไม่สังเกตเห็นว่าเจเรมี่กำลังนอนอยู่ข้าง ๆ เธอด้วยซ้ำ จนกระทั่งเขาจูบที่มุมปากของเธออย่างอ่อนโยน ทันใดนั้น เธอก็ลืมตาขึ้นทันที

แววตาที่มีเสน่ห์ของชายคนนั้นมองมาที่เธออย่างเสน่หาจากระยะใกล้

เมเดลีนอยากจะพูดบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดตัวเองไว้ เธอทำได้แค่จ้องเจเรมี่เงียบ ๆ

เธอจะทิ้งชายคนนี้ไปง่าย ๆ อีกครั้งได้อย่างไร?

เธอทำไม่ได้อีกแล้ว

ความเงียบในอากาศและลมหายใจที่ประสานกันของพวกเขาค่อย ๆ ทำให้การเต้นของหัวใจของเมเดลีนปั่นป่วนเล็กน้อย