บทที่ 789

เมเดลีนเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น ตามด้วยเสียงของเฟลิเป้

ครั้งนี้ สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ภาพวงจรปิดอีกต่อไป แต่เป็นชุดวิดีโอแบบเรียลไทม์

เมเดลีนเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง และทันใดนั้นเอง ใบหน้าที่ไร้เดียงสา น่ารัก ฉลาด และมารยาทดีเหมือนตุ๊กตาก็ปรากฏบนหน้าจอ

“ลิเลียน!” เมเดลีนตะโกนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

บนหน้าจอ ลิเลียนได้ยินเสียงตะโกนของเมเดลีน เธอขยี้ตาโตใส ๆ ของเธอ รีบเขามาหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างงุนงง “คุณแม่คะ! คุณแม่!”

เสียงนั่นเป็นของลิเลียนอย่างแน่นอน

เมเดลีนยกมือขึ้นปิดปากของเธออย่างไม่อยากเชื่อ ขณะที่น้ำตาของเธอก็ไหลในทันที

“ลิเลียน ลิเลียน หนูเห็นแม่ไหม? ลูกจริง ๆ ใช่ไหม? ลิเลียน!” เธอตั้งคำถามอย่างกระวนกระวาย เธอหวังว่าตัวเองจะมีเวทมนต์ที่สามารถดึงเด็กน้อยน่ารักคนนั้นออกมาจากจอคอมพิวเตอร์ได้

ลิเลียนยังเด็กและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวิดีโอคอลมากเท่าไหร่ แต่เธอเห็นเมเดลีนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์และได้ยินเสียงแม่ของเธอด้วย

“คุณแม่คะ ลิลลี่คิดถึง เมื่อไหร่คุณแม่จะมารับลิลลี่เหรอคะ? ลิลลี่คิดถึงแจ็คกี้ และคุณสุดหล่อคนนั้นด้วย”

“ลิเลียน แม่จะไปรับหนูเดี๋ยวนี้แหละ รอแม่นะ… ลิเลียน ลิเลียน!”

ทันใดนั้น เฟลิเป้ก็กดตัดวิดีโอไปก่อนที่เมเดลีนจะพูดจบ

เธอหันกลับไปด้วยความไม่พอใจและเห็นท่าทีเย็นชาของเฟลิเป้

“เฟลิเป้ วิทแมน คุณซ่อนลูกสาวของฉันไว้ที่ไหนกันแน่? คุณใช้วิธีที่โหดร้ายแบบนี้เพียงเพื่อแยกเจเรมี่กับฉันได้ยังไง? คุณรู้ไหมว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน ในตอนที่ฉันคิดว่าลิเลียนตายไปแล้ว?!”

เฟลิยิ้มอย่างคลุมเครือและเหลือบดวงตาที่คล้ายกับลูกแก้วสีดำขึ้นเล็กน้อย “โหดร้ายงั้นเหรอ? ถ้าผมโหดร้ายขนาดนั้นจริง ๆ คุณคงจะไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ และคงไม่มีลิเลียนอยู่บนโลกนี้แล้ว”