บทที่ 790

“เอวลีน ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ? ถึงแม้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอกับเจเรมี่แต่งงานกัน แต่วันนี้ก็ยังเป็นวันสำคัญที่เธอกลับบ้านหลังจากแต่งงานนะ ทำไมเขาถึงปล่อยให้เธอมาคนเดียวล่ะ?”

หัวใจของเมเดลีนเจ็บปวดเล็กน้อย แต่เธอก็หัวเราะอย่างเฉยเมย “ไม่สำคัญว่าเขาจะมาหรือเปล่าหรอกค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะแต่งงานกับเขาจริง ๆ ซะหน่อย”

“...” สีหน้าที่กำลังยิ้มของเอโลอิสแข็งทื่อเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วด้วยความงุนงงและพูดว่า “เอวลีน เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

เมเดลีนจ้องอย่างเหม่อลอย ขณะที่เธอกำลังจะพูด จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกำลังเดินมายังทางเข้าอย่างรีบเร่ง

เธอกำหมัด หันหลังกลับไปที่ทางเดินและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ที่ฉันตั้งใจจะพูดก็คือเหตุผลที่ฉันแต่งงานกับเจเรมี่ก็เพื่อที่จะได้แก้แค้นเขาค่ะ ฉันไม่เคยคิดที่จะเริ่มใหม่กับเขาจริง ๆ หรอก”

เธอพูดคำเหล่านั้นออกมาอย่างดูถูก ขณะที่น้ำเสียงของเธอก็เริ่มกร่อยลง

“ชายคนนั้นทำให้ฉันอับอายขายหน้าและต้องทนทุกข์ในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของฉัน มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ฉันยังจะชอบเขาอย่างซื่อสัตย์อยู่อีก? ฮึ! ฉันก็แค่เล่นกับเขาเท่านั้นเอง”

หลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เอโลอิสแทบไม่เชื่อและตอบกลับว่า “ทำไมล่ะ? เอวลีน นี่เธอ…” ขณะที่เธอพูดได้เพียงครึ่งทาง เธอก็สังเกตเห็นร่างหนึ่งจากสายตา “เจเรมี่เหรอ?!”

เอโลอิสตะโกนชื่อนั้นขณะที่มองไปที่ทางเข้า

หัวใจของเมเดลีนเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็ยังดูนิ่ง

แน่นอนว่า เธอจำฝีเท้าของเขาได้ไม่ผิดแน่นอน

เมเดลีนแสร้งทำเป็นเพิ่งจะรู้ตัวว่ามีเขาอยู่ตรงนั้น เธอยืนขึ้นราวกับว่าเธอไม่สนใจเขาอีกแล้วและเยาะเย้ยเบา ๆ ไปที่ชายซึ่งกำลังขมวดคิ้ว

“ในเมื่อคุณได้ยินชัดเจนแล้ว ฉันก็ขอเปิดเผยความจริงกับคุณ”

เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างมั่นใจ “เจเรมี่ฉันไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับคุณอีกแล้ว คนเดียวที่ฉันรักในตอนนี้ก็คือ เฟลิเป้ จุดประสงค์ของฉันในการแต่งงานกับคุณก็เพื่อเล่นกับความรู้สึกของคุณ คุณเข้าใจไหม?”

เจเรมี่มองไปที่ใบหน้าเย็นชาและงดงามตรงหน้าเขา ขณะที่หัวใจของเขาบีบรัด เขาก็พูดว่า “ไม่”

เขาจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชาและจับมือของเธออย่างกังวล “ลินนี่ มีบ่างอย่างเกิดขึ้นใช่ไหม? เฟลิเป้ขู่คุณใช่ไหม? เขาทำอะไรกับคุณ? เขาสะกดจิตคุณ ใช่ไหม?”