บทที่ 793

เขาเข้าหาเธออย่างรุนแรง ขณะที่เขากดเมเดลีนไว้ข้างใต้ตัวของเขาแน่น ออร่าที่แข็งแกร่งของเขาก็ปกคลุมและกักขังเธอ

อย่างไรก็ตาม เมเดลีนไม่ได้ตื่นตระหนก เธอคว้ามือของเฟลิเป้อย่างใจเย็นและจ้องเขาตอบด้วยสายตาที่เฉียบคม

“เฟลิเป้ นายจะพอใจหลังจากที่ได้ทำลายความประทับใจของฉันที่มีต่อนายไปโดยสิ้นเชิงอย่างนั้นเหรอ?”

“ถ้านายคิดว่าจะเอาชนะเจเรมี่ด้วยการได้ฉันมาโดยวิธีนี้ อย่างนั้นแล้วฉันจะบอกนายไว้นะ นายจะไม่มีวันเอาชนะเข้าได้ เพราะฉันรักเขาตั้งแต่แรก ฉันมีเขาเป็นผู้ชายคนเดียวในใจของฉัน!”

เฟลิเป้เม้มปากบาง ๆ ของเขาและขมวดคิ้วแน่นขึ้นพร้อมกับฟังคำพูดของเมเดลีน

เมื่อเห็นว่าเฟลิเป้ไขว้เขวในความคิดเล็กน้อย เมเดลีนจึงผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี

ทันใดนั้น เฟลิเป้ก็ได้สติ เขารีบคว้าเอวของเมเดลีนและกดเธอให้อยู่ใต้ตัวเขาอีกครั้ง “ผมจะไม่ให้เจเรมี่มีโอกาสได้ตัวคุณอีก เอวลีน คุณเป็นของผม”

ดวงตาของเขาเริ่มเป็นสีแดง ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นปีศาจที่สูญเสียความมีเหตุผลไป เขาทึ้งเสื้อโค้ทของเธอให้เปิดออกและก้มหน้าลงมาที่หน้าของเธอโดยไม่ได้คำนึงถึงความปรารถนาของเมเดลีนเลย

“อย่ามาแตะตัวฉัน เฟลิเป้! นายมันบ้าไปแล้วจริง ๆ!” เมเดลีนขัดขืนด้วยแรงทั้งหมด ท่ามกลางความโกลาหล เธอดึงผ้าผูกผมที่ข้อมือของเฟลิเป้โดยไม่ได้ตั้งใจ

เฟลิเป้ดูอึ้งเมื่อเขาเห็นผ้าผูกผมสีเขียวมิ้นต์นั่น

ทันใดนั้น เมเดลีนก็กำคอเสื้อของเธอเข้าด้วยกันไว้แน่นและหนีออกจากอ้อมกอดที่คุมขังของเฟลิเป้

เมื่อได้ยินเสียงเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเมเดลีนกำลังจะหนีไป จากนั้นเฟลิเป้ก็ค่อย ๆ ได้สติ

อย่างไรก็ตาม แทนที่จะหยุดเมเดลีน เขากลับนั่งบนเตียงและมองที่ผ้าผูกผมนั้นด้วยความงุนงง

เขาเงยหน้าและมองไปที่กองรูปภาพบนโต๊ะข้างเตียง อย่างไรก็ตาม หัวใจของเขาก็เริ่มเจ็บปวด

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขารู้สึกไม่ค่อยชินกับมัน เขาไม่ชินกับการที่ไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นที่บอกว่าเธอชอบเขาและคอยจะมาทำให้เขาสบายใจเมื่อเขาอารมณ์ไม่ดี

เคธี่มักจะเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวขึ้นทุก ๆ ครั้งที่เขาอารมณ์ไม่ดี เธอจะทนต่อสายตาของเขาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและปฏิเสธ แล้วเข้าหาเขาด้วยรอยยิ้มบนหน้า

“ทำไมเธอต้องตายด้วย? ทำไมกัน?” เฟลิเป้หลับตา ‘เธอบอกว่าเธอจะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต ทำไมเธอถึงยอมแพ้กลางทางล่ะ?’

เขาถามกับตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ได้คำตอบกลับมา

…

วันต่อมา