บทที่ 794

พวกเขาขู่เธอด้วยเรื่องความปลอดภัยของลิเลียน ทิ้งให้เมเดลีนไม่มีทางเลือก

“ทำไมคุณไม่ให้ผมเจอแม่ของผมล่ะครับ? ผมอยากเจอคุณแม่ คุณแม่ครับ นี่แจ็คไงครับ!”

เสียงเด็ก ๆ ของแจ็คสันดังขึ้น

เมเดลีนพยายามอย่างหนักที่จะยับยั้งความรู้สึก หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของเจเรมี่

“ลินนี่ ถึงคุณจะเกลียดผม แต่แจ็คก็ยังคงเป็นลูกชายของคุณนะ ถ้าคุณอยากจะไป อย่างน้อยคุณก็ควรบอกลาเขานะ”

น้ำเสียงของเขาดูนิ่งอย่างผิดปกติ นิ่งมากจนผู้คนก็คงไม่สามารถบอกได้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรในตอนนี้

“เพื่อเห็นแก่เมเดลีน ฉันจะปล่อยให้นายเจอเธออีกครั้ง” เฟลิเป้กล่าวอย่างใจกว้าง จากนั้นเขาก็หันหลังและเข้าไปที่ห้องรับรอง

เขาเดินเข้าไปหาเมเดลีนด้วยท่าทีขึงขัง “เอวลีน ผมไม่อยากทำให้คุณมีปัญหานะ แต่คุณน่าจะรู้ว่าต้องทำอะไร”

แม้ว่าเฟลิเป้จะไม่ได้พูดอย่างชัดเจนนัก แต่เมเดลีนก็เข้าใจสิ่งที่เขาหมายความ

เจเรมี่และแจ็คสันกำลังรออยู่ที่ประตู ไม่นานทั้งพ่อและลูกชายก็เห็นเมเดลีนกำลังเดินออกจากห้องรับรอง

เธอมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่งดงามของเธอ ในขณะที่ดวงตาคู่สวยมองไปที่พ่อและลูกชายซึ่งอยู่ต่อหน้าอย่างไร้ความรู้สึก

“คุณแม่ครับ!” แจ็คสันวิ่งเข้าไปหาเธอและกอดที่ขา “คุณแม่ จะไปไหนเหรอครับ? คุณแม่ไม่ต้องการแจ็คสันกับแดดดี้แล้วเหรอ?”

เมเดลีนดึงมือเล็ก ๆ ของแจ็คสันออกจากเธออย่างไม่เต็มใจและพูดเบา ๆ ว่า “แจ็คสัน ลูกจะต้องอยู่กับคุณพ่อจากนี้เป็นต้นไป แม่จะไปทำงานที่อื่นและจะไม่กลับมาอีกนานเลย”

“คุณแม่…” แจ็คสันมองเธออย่างเศร้าสร้อย

อย่างไรก็ตาม เมเดลีนขยับสายตาของเธออย่างเฉยเมยและมองไปที่เจเรมี่ด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง “คุณวิทแมน เพียงเพราะคุณไม่สามารถหาวิธีอื่นที่จะทำให้ฉันอยู่ คุณถึงกับพยายามวางกับดักฉันด้วยลูกเลยเหรอ? ดูเหมือนว่าคุณจะรักฉันจริง ๆ นะ หื้ม? แต่มันน่าสมเพชสิ้นดี ความรักครั้งสุดท้ายยังมีราคาน้อยกว่าหญ้าซะอีก ฉันไม่ต้องการความรักของคุณอีกแล้ว”

“ฉันจะยกแจ็คสันให้กับคุณ ถ้าคุณเสียใจจริง ๆ ดูแลเด็กคนนี้ให้ดี”

“ผู้ชายที่ฉันรักกำลังรอฉันอยู่ข้างใน เพราะงั้นหยุดตามตื๊อฉันอีก นี่ไม่รู้เลยเหรอว่าคุณน่ารำคาญมาก?”

เมเดลีนเหลือบมองเขาอย่างไม่แยแสก่อนที่ก่อนที่จะหันหน้าไปอย่างเฉยเมย

“คุณแม่ครับ!”